ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ٣٢ - ترجمهء خطبهء صد و پنجاه و هفتم

ترجمهء خطبهء صد و پنجاه و هفتم اين خطبه مردم را به تقوى تحريك و تشويق مى فرمايد ستايش مر خداى راست كه حمد را كليد ذكر خود قرار داد و سببى براى افزايش فضل و احسانش ، و راهنمايى براى نعمتها و عظمتش .
بندگان خدا ، روزگار بر آيندگان چنان مى گذرد كه بر گذشتگان آنچه كه از زمان پشت گرداند بر نمى گردد و آنچه كه در جويبار زمان است ، ابدى و سرمدى نخواهد ماند پايان كار روزگار همانند آغاز آن است و امور آن شبيه يكديگر علامتها و نشانه‌هاى آن با ظهور پى در پى نمودار مى گردد قطعى است كه قيامت شما را همچنان به سوى خود مى راند چونان كه شتردار ، شتر ماده بىشير و بچهء او را پس هر كس كه خود را براى غير خويشتن مشغول بدارد ، در تاريكىها متحير ماند و در مهلكه‌ها آشفته و مشوش گردد و شياطين مسلط بر او ، او را در طغيانگرىها بكشند [ يارى نمايند ] و زشتى اعمال او را براى او بيارايند . بهشت نهايت سرنوشت سبقت جويان