ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ٢٠٥ - ابداع مخلوقات

آن حركت مى كندو آفتاب نورانى در حال غروب و نمودار شدن پس از آن ، در دگرگونى زمانها و روزگاراناز روى آوردن شبى كه مى آيد و روزى كه بر مى گرددپيش از هر نهايت و مدتى و پيش از هر شمارشى و تعدادىآن ذات اقدس با عظمتتر است از آن صفات محدود كننده بوسيلهء اندازه‌ها و نهايت قطرها كه محدود كنندگان به او نسبت مى دهندو [ بالاتر است ] از اتخاذ مسكنها و جايگير شدن در قرارگاههازيرا حد و اندازه براى مخلوقات او زده شده و منسوب به غير آن مقام اعلاى ربوبى است .
ابداع مخلوقات خداوند سبحان اشياء را از ريشه‌هاى ازلى و مبادى اوليه اى كه ابدى باشد نيافريده استبلكه مخلوق را آفريد و حد آن را بر پا داشتهر چه را صورتگرى كرد با نيكوترين وجه تصوير فرمودهيچ چيزى از مخلوقات را قدرت امتناع و سرپيچى از فرمان او نيست و نه از اطاعت كائنات ، سودى به آن موجود برين عائد مى گردد . علم خداوندى به مردگان گذشته همانند علم اوست به زنده‌هاى باقىو علم او به آسمانهاى بلند همان گونه است كه به زمينهاى پايين .
از جملهء اين خطبه است : اى مخلوقى كه با اعضاء معتدل آفريده شده اى و اى ابداع شده كه در تاريكيهاى ارحام و لابلاى پرده‌ها مورد عنايت بودىآغاز وجودت ، از جوهرى كشيده شده از گل بودى كه در قرارگاهى محكم نهاده شدى تا قدر معين و مدتى قسمت شده مخفى در درون مادرت بودى كه اضطراب ترا فرا گرفته بود ، نه توانايى پاسخ دادن به خواندن داشتى و نه ندايى را مى شنيدىسپس از آن قرارگاه بيرون رانده شدى به خانه اى كه نه آن را ديده بودى و نه راههاى منافع آن را مى شناختى