ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ١١٠ - دولة بنى اميّه

دولة بنى اميّه ١٢ ، ٢٥ - و منها فعند ذلك لا يبقى بيت مدر و لا وبر ألَّا و أدخله الظلمة ترحة و أولجوا فيه نقمة ، فيومئذ لا يبقى فى السّماء عاذر ، و لا فى الارض ناصر . اصفيتم بالامر غير أهله و أوردتموه غير مورده ، و سينتقم اللَّه ممّن ظلم ، مأكلا ، بمأكل و مشربا بمشرب ، من مطاعم العلقم و مشارب الصّبر و المقر ، و لباس شعار الخوف ، و دثار السّيف . و أنّما هم مطايا الخطيئات و زوامل الاثام .
فأقسم ثمّ أقسم ، لتنخمنّها أمّيه من بعدى كما تلفظ النّخامة ، ثمّ لا تذوقها و لا تطعم بطعمها أبدا ما كرّ الجديدان ( از جملهء اين خطبه است : « آن موقع خانه اى نمى ماند مگر اين كه ستمكاران [ بنى اميه ] اندوهى در آن نشانند و كينه و بدبختى و تيره روزى بدان وارد كنند ، در چنان روزگارى براى آنان نه عذر آورنده اى در آسمان مى ماند و نه ياورى در زمين .
شما كسى يا [ كسانى ] را براى امر زمامدارى برگزيديد كه شايستهء آن نبودند و اين امر مهم را به آن چشمه سارى كه از آن او [ يا آنان ] نبود كشيديد . زود باشد كه خداوند از كسى كه ظلم كرده است انتقام بكشد - در بارهء آن خوراك و آشاميدنى كه براى خود اختصاص داده است ، به وسيلهء خوراكى تلخ و شرنگزا و آشاميدنى چون صبر زهر آگين و با لباس باطنى خوف و وحشت و با لباس شمشير كه از اوست . آل اميّه مركبهايى هستند كه بار گناهان مى كشند و شترانى كه توشهء معاصى حمل مى كنند . سوگند مى خورم ، بار ديگر سوگند مى خورم - بنى اميه همانند خلط سينه كه بيرون مى اندازند ، خلافت را بيرون خواهند انداخت ، سپس هرگز آن را نخواهند چشيد و طعمش را نخواهند يافت مادامى كه شب و روز پى در پى هم خواهند آمد . ) در يك كلمه ، در دوران بنى اميه -