ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ٣٥ - ترجمهء خطبهء صد و پنجاه و هفتم

تفسير عمومى خطبهء صد و پنجاه و هفتم
تفسير عمومى خطبهء صد و پنجاه و هفتم ١ ، ٤ - الحمد للَّه الَّذى جعل الحمد مفتاحا لذكره و سببا للمزيد من فضله و دليلا على آلائه و عظمته ( ستايش مر خداى راست كه حمد را كليد ذكر خود قرار داد و سببى براى افزايش فضل و احسانش و راهنمايى براى نعمتها و عظمتش . ) ستايش خداوندى كليدى براى ذكر او و سببى براى افزايش فضل او و راهنمايى براى نعمتها و عظمتش
ستايش خداوندى كليدى براى ذكر او و سببى براى افزايش فضل او و راهنمايى براى نعمتها و عظمتش يافتن توفيق به ستايش خداوندى ، يك عامل اساسى براى استمرار در ذكر او است . آدمى هنگامى كه خداوند را بوسيلهء حمد ستايش مى كند ، اگر معناى اين حمد را كه بهترين وسيله تقرب به مقام ربوبى است درست بفهمد و دركى در بارهء خداوند جل جلاله داشته باشد ، با آن اثر روحانى عالى كه در درون او ايجاد مى گردد ، مانند يك چشمهء جوشان دائمى ، بذرهاى كاشته شدهء انواع ذكر الهى را آبيارى مى كند . خداوند سبحان در برابر اين ستايشگرى آدمى را در درياى فضل خود غوطه ور مى سازد . ذكر مبارك حمد چنان نورانيتى در دل به وجود مى آورد كه به روشنايى آن ، نعمتهاى بىپايان خداوندى در ديدگاه شخص حامد قرار مى گيرد . گاهى از شدت تأثير ذكر حمد در جان آدمى ، حالتى