ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ٢٤٢ - طاوس

و زيور مناظر آن كه در اين دنيا نمودار گشته است ، اعراض مى كند و رويگردان مى شود و فكر تو در بهم خوردن درختان و بيرون آوردن صداهاى زيبا كه ريشه‌هاى آن درختان در تپه‌هاى مشگ بر كرانهء چشمه سارها فرو رفته است متحير مى ماندو در آويخته شدن خوشه‌هاى مرواريد با طراوت در شاخه‌هاى بزرگ و كوچك آنهاو ظهور آن ميوه‌هاى گوناگون در غلافها و پوشش غنچه‌هاى آنهاآن ميوه‌ها بدون مشقّت چيده مى شوند و بر طبق آرزوى چيننده‌هاى آنها در دسترس قرار مى گيرند و دور و بر ساكنان بهشت در پيرامون قصرهاى آن مى گردند - با عسلهاى صاف و خمرهاى زلال و تصفيه شده اهل بهشت قومى هستند ، كرامت خداوندى براى آنان ادامه پيدا مى كند ، تا در قرارگاه ابدى جاى گيرند و از جابجا شدن در سفرها ( از تحولات ) راحت شونداگر اى شنونده ، دل خود را به وصول به آن مناظر زيبا و شگفت انگيز كه رو به تو خواهند آورد ، مشغول بدارى ، جانت از بدن مفارقت مى كند به جهت اشتياق به بهشت و مناظرشو از اين مجلسى كه نشسته اى برخيزى و به همسايگى اهل گورستان ، بروى براى شتاب به آن بهشتخداوند ما را و شما را به رحمت واسعهء خود از جمله كسانى قرار بدهد كه از دل براى منازل نيكوكاران مى كوشند