تشریح المطالب؛ شرح فارسی بر مکاسب - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٥٤٨ - مناط و مرجع در صدق سب و دشنام

در ج (٨) ص (٦١١) باين شرح نقل فرموده:

محمّد بن يعقوب، از علىّ بن ابراهيم، از پدرش، از نوفلى، از سكونى، از مولانا ابى عبد اللّه عليه السّلام قال قال رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله و سلّم الخ.

قوله: و فى رواية ابى بصير عن ابى جعفر عليه السّلام: اين روايت را مرحوم صاحب وسائل در ج (٨) ص (٦١٠) باين شرح نقل فرموده:

محمّد بن يعقوب، از ابن محبوب، از هشام بن سالم، از ابى بصير، از مولانا ابى جعفر عليه السّلام قال الخ.

قوله: و فى رواية ابن الحجّاج عن ابى الحسن عليه السّلام: اين روايت را صاحب وسائل در ج (٨) ص (٦١٠) باين شرح نقل فرموده:

محمّد بن يعقوب، از عدّه‌اى اصحاب، از احمد بن محمّد بن عيسى، از حسن بن محبوب، از عبد الرّحمن بن الحجّاج، از ابى الحسن موسى عليه السّلام في رجلين يتّسابّان الخ.

قوله: و فى مرجع الضّمائر اغتشاش: ظاهرا در مرجع ضمائر اغتشاشى ديده نمى‌شود.

قوله: لا يقاعه ايّاه فى السّبّ: ضمير در « ايقاعه » به بادى عود مى‌كند و ضمير « ايّاه » به صاحبه برمى‌گردد.

قوله: فان اعتذر الى المظلوم: ضمير در « اعتذر » به البادى منهما راجع بوده و مقصود از « مظلوم » صاحب مى‌باشد.

قوله: باسناده ما يقتضى نقصه اليه: ضمير در « اسناده » به سابّ راجع بوده و ضمير در « نقصه » و « اليه » هردو به مسبوب راجع است و كليه « اليه » متعلّق است به « اسناده » .

قوله: و الشّتم بمعنى واحد: شتم بفتح شين و سكون تاء يعنى فحش.

قوله: ازراء: يعنى اهانت و اذيّت.

قوله: كالاجذم: يعنى كسيكه مبتلا بمرض جذام و خوره مى‌باشد.

قوله: و الابرص: يعنى شخصى كه بمرض برص مبتلاء است.