تشریح المطالب؛ شرح فارسی بر مکاسب - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٥٢٣ - استدلال ديگر بر تحريم اخذ اجرت بر قاضى

محمّد بن يعقوب، از علىّ بن ابراهيم، از پدرش، از ابن محبوب، از عبد اللّه بن سنان قال:

سئل أبو عبد اللّه عليه السّلام عن قاض بين قريتين يأخذ من السّلطان على القضاء الرّزق.

فقال عليه السّلام: ذلك السّحت.

قوله: و فيه: يعنى و فى الاستدل بها اشكال.

قوله: سحت من هذا الوجه: يعنى از جهت عدم قابليّت براى قضاء.

قوله: او من جائزة السّلطان: شرح جائزه سلطان و حكمش انشاء اللّه بعدا خواهد آمد.

قوله: اخراجه عن العموم: يعنى عموم صحيحه ابن سنان.

قوله: و جعله على القضاء: ضمير در « جعله » به رزق راجع است.

قوله: خلافا لظاهر الغنية: يعنى خلافا لظاهر كلام ابن الزّهره فى الغنية.

قوله: و المحكى عن القاضى: يعنى قاضى بن البرّاج.

قوله: و لعلّه للاصل: ضمير در « لعلّه » به جواز راجع است و مراد از « اصل » اصالة الاباحه مى‌باشد.

قوله: من اسئاكل بعلمه: يعنى عملش را وسيله ارتزاق و معاش خود قرار دهد.

قوله: و يبثّونها في شيعتكم: كلمه « بثّ » يعنى انتشار دهد و پراكنده نمايد.

قوله: فلا يعدمون منهم البرّ و الصّلة: ضمير فاعلى در « يعدمون » به شيعه راجع بوده و ضمير در « منهم » به قوما عود مى‌كند و مقصود اينستكه در مقابل نشر علم از جانب آنها شيعيان نيز از برّ و صله مضايقه نمى‌كنند.

قوله: انّما ذاك: مشار اليه « ذاك » مسئاكلين مى‌باشد.

قوله: حطام الدّنيا: اموال دنيوى و زرق و برق اين عالم را مى‌گويند.

قوله: الى آخر الحديث: اين حديث را مرحوم صاحب وسائل در ج (١٨) ص (١٠٢) باين شرح نقل فرموده:

محمّد بن علىّ بن الحسين، از احمد بن محمّد بن الهيثم، از احمد بن يحيى، از بكر بن عبد اللّه، از تميم بن بهلول، از پدرش از محمّد بن سنان، از حمزة بن‌