تشریح المطالب؛ شرح فارسی بر مکاسب - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٤١٢ - استدلال مرحوم مصنف براى اثبات حرمت اقتناء تصاوير

( حضرت از بودن صور در منازل و خانه‌ها كراهت داشتند).

بضميمه حديثى كه در باب رباء وارد شده و آن اينستكه:

على عليه السّلام هيچگاه از امر حلال كراهت نداشته پس كراهت آن جناب از بودن تماثيل در خانه‌ها دليل است بر اينكه نگاه‌دارى صور در خانه‌ها حرام مى‌باشد.

ز: روايت حلبى كه از كتاب مكارم الاخلاق از مولانا ابى عبد اللّه عليه السّلام نقل شده كه حضرت فرمودند:

طنفسه‌اى از شام براى من برسم هديه فرستادند كه در روى آن تماثيل طائر منقوش بود، امر نمودم كه شكل و هيئت تمثال را تغيير دهند، پس سرش را محو كرد، و بقيّه‌اش به هيئت درخت باقى ماند.

شرح مطلوب‌

قوله: ان يستدلّ للحرمة: يعنى حرمة الاقتناء.

قوله: و منها التّصاوير: ضمير در « منها » به ما يحرم صنعته راجع است.

قوله: يجيي‌ء منها الفساد: جمله حاليه است و ذو الحال « تصاوير » مى‌باشد.

قوله: يحرم جميع التّقلب فيه: خبر است براى انّ كلّ ما يحرم صنعته.

قوله: و بالنّبويّ لا تدع الخ: اينحديث را مرحوم صاحب وسائل در ج (٣) ص (٥٦٢) باين شرح نقل فرموده:

محمّد بن يعقوب، از على بن ابراهيم، از پدرش، از نوفلى، از سكونى، از مولانا ابى عبد اللّه عليه السّلام قال:

قال امير المؤمنين عليه الصّلوة و السّلام:

بعثتنى رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله و سلّم الى المدينة فقال:

لا تدع صورة الّا محوتها، و لا قبرا الّا سوّيته و لا كلبا الّا قتلته.

مؤلّف گويد:

تقريب استدلال باينحديث آنستكه بگوئيم:

امر بمحو صورت دلالت دارد بر اينكه ابقاء و نگهدارى صورت امرى است مبغوض شارح و الّا وجهى نداشت كه آنرا محو و زائل نمايند.