تنسوخ نامه ايلخاني - الطوسي، الخواجة نصير الدين - الصفحة ٩٢ - آبمرواريد

سفيد نشانى باشد زرد. يا بزرد نشانى باشد سفيد. و همچنين در الوان ديگر.)

و چون حال الوان گفته آمد[١] بعد از اين حال آب گوئيم.

آب‌مرواريد

[آب‌مرواريد] هم از چند گونه باشد.

اوّل كه‌[٢] از همه بهتر[٣] باشد آن بود كه شفّاف و صافى باشد، بى‌هيچ رنگ غريب‌[٤]، ماننده‌[٥] قطره آب، و آن نادر باشد[٦]. و خوش آب آنرا گويند و در مرواريد سفيد بهترين [انواع باشد[٧]].

بعد از آن‌[٢] تنك آب بود، كه اندكى با زردى زند، و آن بيشتر (در) تبنى باشد.

سوم سرخاب بود كه اندكى با سرخى آميخته بود چنانكه در طاوسى باشد.

چهارم شمعى باشد.

پنجم سياه بود، و آن تاريك رنگ‌[٨] باشد، و آن «بيشتر»[٩] در رمادى‌[١٠] توان يافت.

ششم آنكه آب (او) اندكى بود، و خشكى‌[١١] و بى‌آبى برو غلبه كند. و آنرا خشك آب گويند.

هفتم آن بود كه او را هيچ آب نبود و آنرا (مرواريد) بى‌آب‌

[١]ب، م: گفته شد

[٢]ع: آنكه‌

[٣]ب: بهتر- نسخ ديگر: بهترين‌

[٤]ب: شك عيب‌

[٥]ب، م: مانند

[٦]ب: افتد

[٧]م، ن، ج:

بهترين باشد

[٨]ع: لون‌

[٩]كلمه (بيشتر) فقط در ع: است‌

[١٠]ب افزوده: و عدسى‌

[١١]ع: آب او اندك بود و خشك.