تنسوخ نامه ايلخاني - الطوسي، الخواجة نصير الدين - الصفحة ٢٢٣ - « حكايت

ساختند. و كاردها (كردند) و آن‌[١] جوهرى بود متوسّط ميان آهن و نقره. و مثل اين بسيار ديده‌اند.

«حكايت‌

چنين آورده‌اند»[٢] كه‌[٣] در قديم ملك كيش و ملك بحرين را منازعتى افتاد[٤] بسبب اسبى و شمشيرى. ملك كيش خواست كه اين هردو را از ملك بحرين بستاند، چه خاصيّت (اين) اسب آن بود[٥] كه در آب چهار فرسنگ بشنا رفتى كه مانده نشدى‌[٦].

و شمشير را خاصيّتى بود «در بريدن‌[٧]» كه هيچ شمشير را مثل آن‌[٨] نباشد. و آن‌چنانست كه در قديم صاعقه‌اى آمد، (بعد از آن آنرا) در آن موضع (يافتند طولانى، مثل آهن، و لون آن چون نقره)، از آن جوهر[٩] دو دست شمشير ساختند. در اثناء تمام كردن، شمشيرگر تيزى يكى را[١٠] بر زمين نهاده بود. چون شب درگذشت تمام‌

[١]ع: سازند و كاردها را و

[٢]ج، ن، م: و حكايت كنند

[٣](كه) در- م- نيست‌

[٤]م: منازعتى بود

[٥]ج، ن، م: اين اسب آنست‌

[٦]ع: بشتافتى كه مانده نشدى- ج، ن، م: بشنا برود كه مانده نشود

[٧]تنها در- ع- است‌

[٨](مثل آن) در- ج، ن، م- نيست‌

[٩]ع: در آن موضع از آن جوهر

[١٠]ع: شمشيرگر بنرمى يكى را- م: شمشير كه تيزى آن.