تنسوخ نامه ايلخاني - الطوسي، الخواجة نصير الدين - الصفحة ٢١٩ - فصل در صفت(انواع) اسرب و خواص آن

و اصل مينا (هم) سرنج سرخ باشد.

و نقره مغشوش را خالص‌[١] نتوان كرد، مگر[٢] بمشاركت اسرب در كاه‌

و اگر اسرب را در ميان ثفل‌[٣] انگور كه (آن) معصره سركه باشد بكنند[٤] اسفيداج پديد آيد[٥].

خاصيّت‌[٦] اسرب. اسرب‌[٧] سوخته جراحتها را نافع بود «و گوشت عين را[٨] از جراحت پاك كند. و گوشت نو[٩] بروياند. و قروح چشم را نافع بود[١٠]».

و مرداسنگ «را خاصّيّت آنست كه‌[١١]» جراحات را خشك كند و بوى بغل را اگر بسركه بجوشانند و طلى كنند سود دارد[١٢].

و اگر اسرب تنگ كرده بر غددى‌[١٣] بندند كه بر اعضا[١٤] باشد، آنرا بگدازد[١٥]. (و اگر مرداسنگ را بخورند بيم هلاك بود.)

و دود اسرب جمله حواسّ را مضرّ باشد خاصّه قوّت سمع و بصر را، (و) افلاج‌[١٦] و رعشه آرد.

[١]ع: بدو خالص‌

[٢]ن، ج، م: الا

[٣]ج، ن: تفل‌

[٤]ع:

كنند

[٥]م: بتدريج مى‌آيد

[٦]م: و خاصيت‌

[٧](اسرب) دوم تنها در- ع- است‌

[٨](را) در- م- نيست‌

[٩]كلمه (نو) هم در- م- نيست‌

[١٠]يك سطر در- ج، ن- نيست‌

[١١]تنها در- ع- است‌

[١٢]در- ع- عبارت (و اگر بخورند بيم هلاكت باشد) در اينجا آمده و در نسخ ديگر در بعد ذكر شده است‌

[١٣]ع: در غددى‌

[١٤]م: در اعضا

[١٥]ع: بگدازاند

[١٦]م: و افلاج- نسخ ديگر: افلاج.