تنسوخ نامه ايلخاني - الطوسي، الخواجة نصير الدين - الصفحة ١٠٥ - سخن در خواص و منافع مرواريد

كرد. و سر شيشه‌[١] استوار كرد. و در جائى بايد نهاد[٢] كه نمناك و گرم نباشد، و در او بخار[٣] نپيچد.

سخن در خواص و منافع مرواريد

مرواريد نزد اطباء معتدل است، و مصوّل كرده در مفرّحات و معجونها بكار دارند. دل را قوّت دهد، و خفقان و ضعف دل را زائل كند. و خوف و جزع را كه ماده سوداست دفع كند. و مدد روح حيوانى كند، و اندوه از دل ببرد. و خون كه از گلو برآيد دفع كند. و در داروهاء چشم‌[٤] بكار دارند، چشم را[٥] روشنائى دهد، و قوّت بصر و حدّت او زيادت كند. و از رنجورى نگاه دارد. و دردسر مفرط را آب‌ساى كنند بگلاب، و در[٦] بينى كنند، شفا يابد.

و صاحب آبله روى‌[٧] نى پوسيده را [خرد] بسايد و جزوى از[٨] مرواريد خرد مصوّل، هردو باهم بشير[٩] زنان تر كرده، «طلى كنند سه نوبت»[١٠]، و بعد از آن بآب گرم بشويند نشان آبله برود.

[و صاحب بهق سياه، لؤلؤ را بسركه مصوّل كند و بر آنجا طلى كند، شفا يابد[١١]].

و اگر كسى را ابتداى انتشار[١٢] بود يا دمعه، چند نوبت در چشم‌

[١]م: شيشه را

[٢]ن: و جاى بنهاد

[٣]ع: و بخار درو

[٤]ب:

و در دارو بجهت روشنائى چشم- ن، ج: و در داروها چشم را

[٥]ب:

تا چشم را

[٦]ب: و بگلاب در

[٧]م، ن، ج: ابله را بر روى- ع: آبله بر روى‌

[٨]ب افزوده: (از آن)

[٩]ب: با شير

[١٠]ب: سه نوبت طلا كنند

[١١]آنچه در ميان قلاب گذاشته شده در نسخه ع، ب دو سطر بالاتر قبل از (صاحب آبله) آمده است‌

[١٢]ع: از ابتدا نسار.