بسم الله الرحمن الرحيم كتاب الضمان وآن عبارت است از تعهد والتزام ماليكه بر كسى بوده براى ديگرى وطلبكار را مضمون له مىگويند وبده كار را مضمون عنه وكسيكه ملتزم شده ضامن خواه آن مال عين باشد يا منفعت يا عمل وگاهى اطلاق ميشود براعم از تعهد مال ونفس ولكن مراد بآن در اين باب همان معنى اول است ودر آن چند باب است (باب اول در شرايط ضمان) وآن چند چيز است " اول " ايجاب وكفايت ميكند در آن هر لفظى كه دلالت كند بر التزام مذكور بلكه هر فعليكه ولو بضميمه قرائن دلالت بر آن نمايد " دويم " قبول مضمون له وكفايت ميكند در آن نيز هر لفظى يا فعلى كه دلالت بر قبول التزام موجب داشته باشد پس بنابر اين ضمان از عقودى است كه متوقف بر ايجاب وقبول است چنانچه جماعتى از علماء فرموده اند ولكن دور نيست كه ضمان مثل ساير عقود لازمه كه متوقف بر ايجاب وقبول است نباشد بلكه مجرد رضاى مضمون له بالتزام ضامن خواه قبل از التزام ويا بعد از آن بس باشد چنانچه صريح بعض علماء ومستفاد از اخبار است ومعتبر نباشد در ضمان آنچه در ساير عقود معتبر ميدانند از ترتيب بين ايجاب وقبول وموالات ونحو آنها واما رضاى بده كار كه مضمون عنه باشد پس معتبر نيست وضمان تبرعى صحيح است نظير آنكه متبرعى دين كسى را بدهد كه رضاى مديون معتبر نيست وعدم اعتبار رضاى او در صورتى واضح است كه وفاء دين او يا ضمان از او حرج بر او نباشد بآنكه منافى شان او نباشد بخلاف جائيكه باعث حرج بر او باشد نظير آنكه شخص فرومايه پست غير معتبرى دين مرد غنى معتبرى را كه فعلا قدرت اداء آن را