رسالة توضيح المسائل - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٦٣ - شرايط وضو

مسأله ٣١٣. شرط يازدهم‌، آن است كه استعمال آب براى او مانعى نداشته باشد، بنابر اين اگر خوف ضرر دارد، يا مى‌ترسد اگر آب را به مصرف وضو برساند تشنه بماند، بايد تيمّم كند.

مسأله ٣١٤. هرگاه وضو بگيرد بعد بفهمد آب براى او ضرر داشته، وضوى او صحيح است.

مسأله ٣١٥. هرگاه آب به مقدار كم براى او ضرر ندارد بايد با همان مقدار وضو بگيرد، يا مثلًا اگر آب سرد ضرر دارد بايد آب را گرم كند.

مسأله ٣١٦. شرط دوازدهم‌، آن است كه مانعى از رسيدن آب نباشد؛ و هرگاه مى‌داند چيزى به اعضاى وضو چسبيده، ولى شك دارد كه آيا مانع رسيدن آب هست يا نه بايد آن را برطرف كند.

مسأله ٣١٧. اگر زير ناخن كمى چرك باشد، وضو اشكال ندارد؛ ولى بهتر است آن را تميز كند. امّا اگر ناخن را بگيرد بايد آن چرك را كه مانع رسيدن آب به بدن است برطرف كند؛ و نيز اگر ناخن بيش از حدّ معمول بلند باشد و چرك زير آن، مانع رسيدن آب وضو است، بايد آن را برطرف سازد.

مسأله ٣١٨. هرگاه به واسطه سوختگى يا چيز ديگر تاولهايى بر اعضاى وضو پيدا شود شستن و مسح روى آن كافى است و چنانچه سوراخ شود رساندن آب به زير پوست لازم نيست، ولى چنانچه قسمتى از پوست كنده شده كه گاهى به بدن مى‌چسبد و گاهى بلند مى‌شود بايد آب را به زير آن برساند به شرط اين‌كه ضرر نداشته باشد.

مسأله ٣١٩. هرگاه انسان احتمال دهد مانعى در اعضاى وضو وجود دارد، اگر احتمال آن عقلايى است بايد وارسى كند، مثل اين‌كه بعد از گِل‌كارى يا رنگ كارى شك كند مقدارى گِل يا رنگ به دست او چسبيده است.

مسأله ٣٢٠. رنگهايى كه مانع رسيدن آب به بدن نيست، براى وضو ضررى ندارد ولى اگر مانع باشد، يا شك كند كه مانع است يا نه، بايد آن را برطرف سازد.