رسالة توضيح المسائل - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٩ - شرايط وضو

شرط اوّل: پاك بودن آب وضو.

شرط دوم: اين كه مطلق باشد، بنابراين وضو با آب نجس يا مضاف باطل است، اگرچه نداند يا فراموش كرده باشد، و اگر نمازى با آن خوانده بايد اعاده كند.

مسأله ٢٨٥. اگر غير از آب مضاف آب ديگرى ندارد بايد تيمّم كند، و اگر آب مضاف او آب گل آلود است چنانچه وقت دارد، بايد صبر كند تا آب صاف شود (بنابر احتياط واجب).

مسأله ٢٨٦. شرط سوم: آن كه آب وضو و فضايى كه در آن وضو مى‌گيرد و جايى كه آب وضو در آن مى‌ريزد و ظرف آن، بنابر احتياط واجب مباح باشد؛ بنابر اين وضو با آب غصبى يا آبى كه معلوم نيست صاحبش راضى باشد، اشكال دارد.

مسأله ٢٨٧. اگر صاحب آب قبلًا اجازه داده و انسان نمى‌داند از اجازه‌اش برگشته يا نه، وضوى او صحيح است.

مسأله ٢٨٨. وضو گرفتن از آب مدارس علوم دينى كه نمى‌داند آب آن را براى همه مردم وقف كرده‌اند يا فقط براى طلاب همان مدرسه، اشكال دارد، مگر در صورتى‌كه معمولًا مردم متديّن از آب آنجا وضو بگيرند به طورى كه نشانه عمومى بودن وقف باشد.

مسأله ٢٨٩. كسى كه نمى‌خواهد در مسجد يا حسينيه‌اى نماز بخواند، اگر نمى‌داند آب آن وقف عموم است يا فقط براى كسانى است كه در آنجا نماز مى‌خوانند، نمى‌تواند آنجا وضو بگيرد؛ همچنين وضو گرفتن از آب تيمچه‌ها و مسافرخانه‌ها براى كسانى كه ساكن آنجا نيستند، مگر اين‌كه از عمل افراد متديّن بفهمد كه وقف آن، عام است.

مسأله ٢٩٠. هرگاه كسى محصّل مدرسه‌اى نيست، ولى ميهمان محصّلين است، وضو گرفتن او در آن مدرسه اشكال ندارد، به شرط اين كه پذيرفتن چنان ميهمانى برخلاف شرايط وقف نباشد، همچنين در مورد كسى كه ميهمان مسافران مسافرخانه و يا ساكنان تيمچه‌ها است.