رسالة توضيح المسائل - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٨١ - شرايط و احكام امانت

آن مال تلف شود بايد عوض آن را بدهد؛ ولى اگر كسى مالى را دست بچّه يا ديوانه‌اى ببيند كه ممكن است از بين برود و آن را بگيرد و در نگهدارى آن كوتاهى نكند ضامن نيست.

مسأله ١٩٩٦. كسى كه توانايى نگهدارى امانت را ندارد نبايد آن را قبول كند، ولى اگر صاحب مال در نگهدارى آن عاجزتر باشد و كسى هم كه بهتر حفظ كند وجود نداشته باشد، قبول كردن آن مانعى ندارد.

مسأله ١٩٩٧. هرگاه انسان به صاحب مال بفهماند كه براى نگهدارى مال او حاضر نيست، چنانچه او مال را بگذارد و برود و اين شخص مال را بر ندارد و آن مال تلف شود، كسى كه امانت را قبول نكرده ضامن نيست، ولى بهتر آن است كه اگر مى‌تواند آن را نگهدارى كند.

مسأله ١٩٩٨. كسى كه چيزى را امانت مى‌گذارد هر وقت بخواهد مى‌تواند آن را پس بگيرد؛ و كسى هم كه امانتى قبول كرده هر وقت بخواهد مى‌تواند آن را به صاحبش بازگرداند.

مسأله ١٩٩٩. هرگاه انسان از نگهدارى امانت منصرف شود و وديعه را فسخ كند، بايد هرچه زودتر مال را به صاحب آن يا وكيل يا ولىّ او برساند، يا به آنها خبر دهد كه مالشان را ببرند؛ و اگر بدون عذر مال را به آنها نرساند و خبر هم ندهد چنانچه تلف شود بايد عوض آن را بدهد.

مسأله ٢٠٠٠. هرگاه كسى امانتى را قبول كند اگر جاى مناسبى براى حفظ آن ندارد بايد تهيّه نمايد و طورى آن را نگهدارى كند كه مردم بگويند در حفظ امانت كوتاهى نكرده است، در غير اين صورت اگر تلف شود ضامن است.

مسأله ٢٠٠١. كسى كه امانت را قبول نموده اگر در نگهدارى آن كوتاهى نكرده باشد و زياده روى هم ننمايد و اتّفاقاً آن مال تلف شود، ضامن نيست؛ ولى اگر به اختيار خودش آن را در جايى بگذارد كه گمان مى‌رود ظالمى بفهمد و آن را ببرد، چنانچه تلف شود، ضامن است؛ مگر اين‌كه جايى بهتر از آن نداشته باشد و نتواند