رسالة توضيح المسائل - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢١٥ - شرط دوم- از اوّل، قصد هشت فرسخ را داشته باشد

واجب) يا فرزند با نهى پدر و مادر سفر نمايد بطورى كه مايه اذيّت آنها شود، بايد نماز را تمام بخواند؛ ولى اگر سفر واجبى مانند حجّ واجب بوده باشد رضايت شوهر و پدر و مادر شرط نيست و نماز شكسته است.

مسأله ١١٣٥. هرگاه خود سفر حرام نباشد و به منظور كار حرامى‌نيز سفر نمى‌كند، ولى در اثناء سفر، معصيت يا معصيتهايى انجام مى‌دهد، مثل اين‌كه در سفر شراب بخورد، يا غيبت كند و به مردم ظلم نمايد، نماز او شكسته است.

مسأله ١١٣٦. هرگاه براى فرار از انجام كار واجبى مسافرت نمايد، مثل اين‌كه بدهكار است و مى‌تواند بدهى خود را بدهد و طلبكار هم مطالبه مى‌كند، امّا او براى فرار از پرداخت بدهى مسافرت نمايد، بايد نماز را تمام به جا آورد، ولى اگر چنين قصدى را ندارد بايد نماز را شكسته بخواند.

مسأله ١١٣٧. اگر سفر حرام نيست، ولى سوار بر مركب غصبى شود، يا در زمين غصبى مسافرت مى‌كند، بنابر احتياط جمع ميان نماز شكسته و تمام كند، يعنى هم نماز دو ركعتى هم چهار ركعتى به جاآورد.

مسأله ١١٣٨. هرگاه كسى همراه ظالمى سفر كند و مسافرت او كمك به ظالم محسوب شود، سفر او حرام است، و نمازش را بايد تمام بخواند؛ مگر آن‌كه مجبور باشد، يا براى انجام وظيفه مهمترى مانند نجات جان مظلومى با او سفر كند، كه در اين صورت نمازش شكسته است.

مسأله ١١٣٩. مسافرت به قصد تفريح و گردش و استفاده از آب و هوا و مانند آن تا آنجا كه موجب اسراف و كار حرام ديگرى نباشد جايز است و نماز را بايد شكسته بخواند.

مسأله ١١٤٠. كسى كه براى امرار معاش به شكار مى‌رود سفرش حلال و نمازش شكسته است، همچنين اگر براى فراهم كردن درآمد بيشتر باشد؛ امّا كسى كه براى لهو و تفريح و خوشگذرانى به شكار مى‌رود، سفرش حرام و نمازش را بايد تمام بخواند.