فلسفه اسلامى و اصول ديالك تيك - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ١٠٦ - فرق تفاوتها با تبعيضها

ازاين طريق برخى را بر برخى مزيت بخشيده است، چنانكه مى فرمايد:

(...وَرَفَعْنا بَعْضَهُمْ فَوْقَ بعَْض دَرَجات...).[١]

«برخى را بر برخى، برترى بخشيديم».

به طور مسلم اين گونه امتيازات طبيعى، يك رشته امتيازات اكتسابى را به دنبال آورده و مايه برترى ومزيت بر ديگران مى گردد.

در چنين جامعه اى تبعيض محكوم است، امّا تفاوت وجود دارد وهمين تفاوتهاى طبيعى و اكتسابى است كه مزاياى گوناگون را براى افراد پديد مى آورد. امّا هر نوع مزيت وبرترى بى ملاك وبى جهت(نظير اينكه فلانى به بهانه اينكه خدايگان! بوده و يا از وابسته هاى اوست، صاحب آلاف والوف گردد، ولى گروه ديگر به حكم حقگويى وحق طلبى و عدالتخواهى ونوعدوستى در كنج زندانها و سياه چالها بسر ببرند) بشدت محكوم است.

اگر مى گويند اسلام آيين مساوات، است مقصود مساوات قضايى در برابر قانون است، و اينكه بايد دولتها وسايل ترقى را براى همه افراد جامعه فراهم سازند وكليه امتيازات موهوم و ظالمانه اى را كه ريشه معقول ندارد ازميان ببرند، و گرنه مساوات، به معنى ناديده گرفتن امتيازات طبيعى و كسبى افراد، خود نوعى ستم و ظلم است، و اين نوع تساوى، اصولاً مخالف با قوانين آفرينش و اصول عدل انسانى است. گذشته از اين، تاكنون چنين مساواتى در هيچ جاى جهان حتى در زادگاه طرفداران اين انديشه عملى نشده است، و پيوسته فاصله طبقاتى ميان كاخ نشينان كرملينى وكوخ نشينان كشاورز حكمفرما بوده است.