در آمدی بر تفکرات فلسفی - حسینی بیان،سید مهدی - الصفحة ٧٥ - ٣ وجود غرِیزه عشق به کمال

مورّخِین نوشته‌اند: نخستِین شخصِی که از عرب‌ها به اِین علوم پرداخته و معروفِیت جهانِی پِیدا کرده، «نضر بن حارث بن کَلدَه ثقفِی» بوده است. او خاله‌زاده پِیامبر اسلام صلِّی الله علِیه و آله محسوب مِی‌شد و براِی کسب دانش به شهرهاِی اِیران سفر کرده و در مجمع عالِمان و اَحبار و رُهبانان حاضر شده و از دانش‌هاِی قدِیم، دانستنِی‌هاِی فراوان و جالبِی بهره برده است و او همواره پِیامبر را اذِیت مِی‌کرده و سرانجام در واقعه «بَدر» اسِیر شد و رسول خدا صلِّی الله علِیه و آله به کشتن او فرمان داد که علِی بن ابِیطالب علِیهما السلام او را گردن زد و ظاهراً چِیز مکتوبِی از آثار علمِی از وِی باقِی نمانده است.

در تارِیخ عرب، اول کسِی که از وِی آثار فلسفِی مدوّن سراغ دارِیم، «خالد بن ِیزِید اُموِی» متوفاِی ٨٥ق است. او نوه معاوِیة بن ابِی‌سفِیان است و او را به‌خاطر دارا بودن مقام علمِی برتر، «حکِیم آل مروان» مِی‌گفتند. او در کِیمِیا و نجوم کار کرده و داراِی تبحّر بالاترِی بوده که بدِین جهت به‌دستور وِی برخِی آلات و اَدوات ستاره‌شناسِی و نجوم را براِی دانشمندان مسلمان فراهم کرده بودند.