مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٦٧ - رسال&#١٧٢٨ مختصری از مرحوم بیدآبادی در سیر و سلوک

الإیمانُ مَراتِبُ و مَنازِلُ لَو حُمِّلَ صاحِبُ الاثنَینِ ثَلاثَةً لتَقَطَّعَ کَما تَقَطّعَ البِیضُ علَی الصَّفا.

رَحِمَ اللَهُ امرَؤٌ [امرَءًا ـ ظ] عَرَفَ قَدرَهُ و لَم یَتَعَدَّ طَورَهُ.[١]

(فَخُذْ مَا آتَيْتُكَ وَكُنْ مِنَ الشَّاكِرِينَ)؛[٢] و (لَئِنْ شَكَرْتُمْ لَأَزِيدَنَّكُمْ).[٣]

رَحِمَ اللَهُ امرَءً سَمِعَ قَولی و عَمِلَ.

بدانکه به نحو مذکور هر که شروع در سلوک نماید و در مرحله‌ای که أجل موعود رسد در زمرۀ (مَنْ يَخْرُجْ مِنْ بَيْتِهِ مُهَاجِرًا إِلَى اللَّهِ وَرَسُولِهِ ثُمَّ يُدْرِكْهُ الْمَوْتُ فَقَدْ وَقَعَ أَجْرُهُ عَلَى اللَّهِ)[٤] محشور گردد.

اگر مرد راهی، راهت نمودم، و اللهُ یَهدِی إلی السّبیلِ و هوَ یَقولُ الحَقَّ. آنچه به خاطر بود به قلم آمد، تا که را به کار آید!

حاجی رهِ هُدَی به خدا، غیر عشق نیست. گفتیم: «زور این باده ندانی به خدا تا نچشی.» والسّلامُ علَی تابِعِ الهُدَی[٥].[٦]

[١]ـ غرر الحکم، ص ٢٣٣، ح ٤٦٦٦.

[٢]ـ سوره الأعراف (٧) ذیل آیه ١٤٤.

[٣]ـ سوره إبراهیم (١٤) قسمتی از آیه ٧.

[٤]ـ سوره النّساء (٤) قسمتی از آیه ١٠٠.

[٥]ـ الذریعة، ج ١٢، ص ٢٨٣؛ روح مجرّد، بخش پنجمین، تعلیقه، ص ٢٩٥ با قدری اختلاف.

[٦]ـ جنگ ٤، ص ١٣ الی ١٧.