مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ١٥٤ - عباراتی از عبد الله قطب که دلیل بر تشیّع اوست

الذَّریعة، جلد ٢٢، شماره ٥٤١٥، صفحه ١٣٦ و ١٣٧:

وی در اوائل قرن دهم و اواخر قرن نهم می‌‌زیسته است ...

و فی مکتوبه إلی معزّ الدّین ملک إسحاق ذکر ما معناه أنّ التأمین من وعید مَن ماتَ و لم یَعرِفْ إمامَ زمانه ماتَ مِیتَةَ الجاهلیة[١] لا یحصّل الا بالتّمسک بالإمام؛ لأن مَثَلَه مَثَلُ السّفینة فی هذا البحر، من لم یَتَمسّک بلوح منه یغرقْ فی بحر الشَّهوات و یَبتَلِعُه تمساحُ الشّبهات:

و اگر امام نه از مهامِّ أنام است، چرا چهارم چهار چیز است که در قبر شخص را از آن پرسند؟!...

و کذا صریحٌ بلزوم معرفةِ الإمام و أنّها الثالثُ بعد التّوحید و النّبوة و رَوی فی بعض المکاتیب قولَ النبی صلّی الله علیه و آله و سلّم:

علیٌّ علیهالسّلام مَمسُوسٌ فی ذات الله‌.[٢]

و در آخر نامه‌اش به امیر محب ‌الدّین شیخ محمّد نوشته است:

و هذا خط عبد الله المفتقر إلی عَفوِه قطبِ بن محیی بن محمود الأنصاری الخزرجی السَّعدِیّ، وَقَعَ تحریرُه فی یوم الإثنین، غُرّةِ رجب سنة تسع و تسعین و ثمان‌مائة[٣].[٤]

[١]ـ بحارالأنوار، ج ٣٣، ص ٣٢١؛ المناقب، ج ١ ص ٢٤٦.

[٢]ـ ‌بحار الأنوار، ج ١٠٧، ص ٣١؛ الذریعة إلی ‌تصانیف ‌الشیعة، ج ‌٢٢، ص ١٣٦ و ١٣٧.

[٣]ـ الذریعة إلی ‌تصانیف ‌الشیعة، ج ‌٢٢، ص ١٣٦ و ١٣٧.

[٤]ـ جنگ ١٣، ص ١٢٦ و ١٢٧.