مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٢١١ - أبوالعلآ ء مُعَرِّی
وفاتش ٤٢٢ است و غدیریّۀ او این است:
|
سبحانَ من لیس فی السَّماءِ و لا |
فی الأرض نِدٌّ لـه و أشباهُ |
||
|
أحاطَ بالعالَمَین مُقتَدِراً |
أشهد أن لا إله إلاّهُ[١] |
||
|
و خاتمُ المرسلینَ سیِّدُنا |
أحمدُ ربُّ السَّماءِ سَمّاهُ |
||
|
أشرَقَتِ الأرضُ یوم بِعثَتِهِ |
و حَصحَصَ الحقُّ من مُحَیَّاهُ |
||
|
إختارَ یومَ الغدیر حیدرةً |
أخاً لـه فی الوَرَی و آخاهُ |
||
|
و باهَلَ المشرِکیـنَ فیه و فی |
زوجته یقتفیهما ابْناهُ |
||
|
هم خمسةٌ یُرحَم الأنامُ بِهم |
و یُستَجابُ الدُّعا و یُرجاهُ |
||
أبوالعلآء مُعَرِّی
در الغدیر، جلد ٤، صفحه ٣٠٢ و صفحه ٣٠٣، از ترجمۀ احوال ابوالعلاء معرّی فیالجمله بحث شده است، و اشعاری از او را که در آن اشاره به قضیّۀ غدیر شده است بیان میکند؛ و آن اشعار این است:
|
أ دُنیایَ اذْهَبی و سِوای اُمِّی |
فقد ألْمَمتُ لیتَکِ لَم تَلُمِّی |
|
|
و کان الدَّهرُ ظرفاً لا لحَمدٍ |
تُؤهِّلُه العقولُ و لا لِذَمِّ |
|
|
و أحسب سانح الأزمیم نادی |
ببین الحیِّ فی صحراء[٢] ذِمِّ |
|
|
إذا بکرٌ جنی فتوقَ عمراً |
فإنَّ کلیهما لأبٍ و اُمِّ |
|
|
و خَفْ حیوانَ هذی الأرضِ و احذرْ |
مجئ الطَّعن مِن رَوْقٍ و جُمِّ[٣] |
|
|
و فی کلِّ الطِّباع طباعُ نَکْزٍ |
و لیس جَمیعُهُنّ ذواتُ سُمِّ |
[١]ـ در نسخۀ الغدیر «إلاّ هو» موجود است. (محقّق)
[٢]ـ إزمیم: لیلة من لیالی المحاق، و الهلال إذا دقَّ فی آخر الشهور و استقوس. ذَمّ: الهلاک.
[٣]ـ الرَّوق: القرن من کل ذی قرن. جُمّ: جمع الأجم، الکبش لا قرن له.