مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٢٠٥ - مَهْیار دیلمی، سرایند&#١٧٢٨ غدیریّه در قرن پنجم

مَهْیار دیلمی، سرایندۀ غدیریّه در قرن پنجم

در الغدیر، جلد ٤ از صفحه ٢٣٢ تا صفحه ٢٦١ دربارۀ مَهْیار دیلمی بحث کرده است.

ابوالحسن مَهْیار بن مرزویه دیلمی بغدادی که در کرخ بغداد منزل داشته است از بزرگترین مردان ادب و عربیّت است، و از زمرۀ شعرای درجۀ اوّل از جهت اتقان به شمار می‌رود. بزرگان علم و ادب از محضر او استفاده می‌کرده‌اند؛ زیرا که بزرگترین رایت ادب عرب را در بین مشرق و مغرب بلند کرد.

مَهْیار از بزرگان تشیّع است و در اشعار خود با حجّت و بیان قوی و استدلال

[١]ـ تقلقلَ فی البلاد: إذا تقلّبَ فیها. إنجابَ السحابُ: إنکشف. الوَضَح: بیاضُ الصبح. إبتزَّ ثیابی: جرَّدنی منها. تبرّضَ ما عنده: أخذَ منه شیئاً بعد‌َ شیءٍ. الثَّمْدُ و الثَّمَدُ: الماء القلیل الذی لا مادَّ له. عَصَب الناقة‌َ یعصِبُها عصباً و عِصاباً: شَدَّ فَخِذَیها أو أدنی مُنخَرَیها لِتَدِرَّ. السِّمةُ و السِّماتُ، مثلُ عِدةٍ و عِدات: الآلة‌ُ التی یُکوی بها و یُعلَم. الخمیلة: الشجرة الکثیر المتلف، الموضع الکثیر الشجر، المنهبط من الأرض. الخمیلة: الشجرة الکثیر المتلف، المواضع الکثیر الشجر، المنهبط من الأرض. (محقّق)