مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ١٠٣ - محییالدّین در

مُمتَلِئًا اُنسًا بأتباعهم و بالضّدّ من خالفهم، فیمتلئ قلبُه غمًّا و ضیقًا؛ و الحمد للّه ربّ‌العالمین.[١]

محیی‌الدّین در فتوحات تصریح به امام زمان پسر امام حسنعسکری علیهما السّلام کرده است

[کتاب النجم الثاقب] صفحه ١٢٨:

و محمّد بن محمّد بن محمود، الحافظی البخاری، که معروفست به خواجه محمّد پارسا ـ و ملاّ جامی در نفحات الانس او را مدح بلیغ نموده ـ در کتاب فصلالخطاب گفته:

«و چون گمان کرد ابوعبدالله جعفر بن ابی‌الحسن علیّ الهادی علیهالسّلام که فرزندی برای برادرش ابی‌محمّد حسن العسکری علیهالسّلام نیست و ادّعا کرد که برادرش حسن العسکری علیهالسّلام امامت را در او قرار داد، نامیده شد کذّاب. و عقب از وُلدِ جعفر بن علیّ در علیّ بن جعفر است؛ و عقب این علی در سه نفر است: عبدالله و جعفر و اسماعیل. و ابومحمّد حسن العسکری علیهالسّلام، فرزندش محمّد معلوم است در نزد خاصّه اصحاب او و ثقات اهل او.

آنگاه مختصری از حدیث حکیمه خاتون نقل کرده و در آخر آن گفته که:

حضرت عسکری علیهالسّلام فرمود: ای عمّه! ببر این فرزند را نزد مادرش! پس او را بردم و به مادرش برگرداندم. حکیمه گفت: پس آمدم نزد أبی‌محمّد حسن عسکری علیهالسّلام، پس دیدم آن مولود را که در پیش روی اوست و بر او جامه زردی است؛ آن‌قدر بَهاء و نور داشت که قلب مرا مأخوذ داشت. پس گفتم:

[١]ـ‌ جنگ ١٨، ص ٥٤ و ٥٥.