مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٣٢٤ - نام&#١٧٢٨ میرزا، به میرحامد حسین در تجلیل از کتاب جلیل

عبدالله بن رواحه، عبّاس و أرْوی بنت عبدالمطلّب، بودند که هر یک در جبهه‌ای خاصّ فعّالیّت می‌کردند و فضائل اسلام را منتشر می‌ساختند و به دشمنان اسلام پاسخ می‌دادند.

صفحۀ ١٢٨:

تأثیر شعر در جامعه و دل‌های دوست و دشمن، امامان را بر آن داشت که از برخی لغزشهای شخصی شعراء چشم پوشی کنند و برای آنان از خداوند مغفرت بطلبند و دلهای آنان را نرم کنند و بر صراط هدایتشان نگهدارند.

چنین بود که قصاید شعراء اهل بیت همچون: فَرَزدَق، کُمَیت أسَدیّ، سیّد اسماعیل حِمیَری، دِعبل خُزاعیّ، أبوفراس همدانی، سفیان عبدی و... نقش بسزایی در گسترش ولایت اهل بیت ایفا کرد. و شاعران در روزگاران وحشتِ مروانی و عبّاسی چوبۀ دار را بر دوش حمل کردند، و مظلومیّتِ فاطمه و علی و شهدای کربلا و فخّ را فریاد کردند و با زبان شعر فضائل علی را به هر سو بردند و قلب‌ها و روان‌ها را تصرّف کردند و لباس زهد و تقدّس را بر تن جلاّدان اُمَوی و عبّاسی دریدند و ماهیّت پلیدشان را برملا کردند. چنین است که شعر اهمیّت خود را آشکار می سازد.

نامۀ میرزا، به میرحامد حسین در تجلیل از کتاب جلیل عبقات الأنوار

صفحۀ ١٢٩:

میرزا، در ارزیابی کتاب عبقات در نامه‌ای چنین می‌نویسد:

«من در کتاب شما مطالب عالی و ارجمند خواندم. نسیم خوش تحقیقاتی که شما برای پیداکردن این مطالب به کار برده‌اید بر هر مشک پرورده و معجون دماغ‌پروری برتری دارد. عبارات رسای کتاب، دلیل پختگی نویسنده است، و اشارات جهل‌زدای آن مآیة دقت و آموختن؛ و چگونه چنین نباشد درحالی‌که کتاب از سرچشمه‌های فکری تابناک نشأت گرفته و به دست مجسّمۀ اخلاص و تقوا