مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٣١٥ - ناصرالدّین شاه به نجف میرود، و مرحوم میرزا به دیدنش نمیرود و هدی&#١٧٢٨ وی را قبول نمیکند

نجف در ادبیّات مشهور است؛ قد قیل: الأدبُ و الشّعر فی النّجف الأشرف.

ناصرالدّین شاه به نجف می‌رود، و مرحوم میرزا به دیدنش نمی‌رود و هدیۀ وی را قبول نمی‌کند

صفحۀ ٧٥:

تاریخ زندگی مرحوم میرزای شیرازی پر است از حوادثی که بیانگر شخصیّت سیاسی اجتماعی اوست و نشان دهندۀ نقشی که در جامعه و تاریخ داشته است. من در اینجا به ذکر چند نمونه اکتفا می‌کنم:

١ـ امتناع از استقبال ناصرالدّین شاه.

در سال ١٢٨٧ ناصر الدّین شاه به قصد زیارت عتبات به عراق می‌آید. این در زمانی است که مدحت پاشا از طرف حکومت عثمانی، والی بغداد است؛ ناصرالدّین شاه به هنگام ورود به کربلاء از طرف علمای آن شهر استقبال می‌شود. همچنین به هنگام ورود به نجف عدّه‌ای از علماء تا چند فرسخی به استقبالش می‌روند، پس از آمدن به نجف هم تمامی علماء به دیدنش می‌روند؛ امّا مرحوم میرزا نه به استقبال شاه می‌رود و نه دیدن او.

ناصر الدّین شاه مقداری پول برای علمای نجف به رسم هدیه می‌فرستد، مرحوم میرزا نمی‌پذیرد. این امر بر ناصر الدّین شاه گران می‌آید، وزیرِ خود حسن‌خان را به خدمت میرزا می‌فرستد تا پس از سرزنش میرزا آن‌جناب را برای ملاقات شاه متقاعد کند؛ میرزا نمی‌پذیرد.

خلاصه پس از رفت‌ و آمدهای بسیار، میرزا قبول می‌کند که فقطّ در صحن مطهّر ملاقاتی باشد؛ شاه هم می‌پذیرد. میرزا همان‌جا شاه را می‌بیند بدون اینکه هیچ چیزی از او درخواست کند.

عامّۀ مردم، از این برخورد میرزا با شاه استقبال کردند. همین امر باعث ازدیاد