مرحوم آیة الله شیخ حسین حلّی مردی ملاّ، مجتهد و از شاگردان خوب مرحوم میرزای نائینی بود. با اینکه از نظر علمی در سطح آیة الله حکیم و شاهرودی بود، ولی از تمام مسائل و شئونات روحانی، جز درس و بحث، اجتناب می‌کرد. خیلی آدم زاهد و گوشه‌گیری بود.

[مرحوم آقا سیّد عبدالهادی مردی بسیار غیور و مستقیم بود (ت)]

وقتی از ایشان پرسیدم بعد از فوت آقا میرزا عبدالهادی شیرازی[١] شما از نظر علمی بالاترید یا آقای حکیم؟ گفت: مثالی هست در فارسی (ایشان، عرب بود و فارسی را به زحمت تکلّم می‌کرد) که: «خاله سوسکه وقتی می‌بیند بچه‌اش به دیوار

[١]ـ [مرحوم آقا سیّد عبدالهادی مردی بسیار غیور و مستقیم بود]

مرحوم والد ـ رضوان الله علیه ـ دربارۀ مرحوم آیة الله آقا سیّد عبدالهادی شیرازی فرمودند:

ایشان مرد بسیار وارسته‌ای بود و به مسایل روحی و معنوی توجّه خاصّی داشت و از اهل دنیا بیزار بود و برخی از اوقات خود را صرف مطالعه کتب اهل عرفان و اشعار اهل معرفت و حالات اولیای خدا می‌نمود و عملش خالصاً لوجه الله بود.

مرحوم آقا سیّد عبدالهادی شیرازی می‌فرمود: من هر زمان که قبل از خواب تفسیر سورۀ حمد و بقره مرحوم آقا شیخ محمّد رضا اصفهانی ـ رضوان الله علیه ـ را مطالعه می‌کنم حالتی از جذبه و بی‌خودی به من دست می‌دهد که تا صبح قادر بر خوابیدن نمی‌باشم و همینطور بیدار و مبهوت شب را به صبح می‌آورم.

و نیز می‌فرمودند: مرحوم آقا سیّد عبدالهادی مردی بسیار غیور و مستقیم بود و اجازه نمی‌داد کسی در امور شخصی و اجتماعی او دخالت نماید. در یکی از مسایل اجتماعی او دو داماد او که نیز برادر هم بودند، دخالت کردند و برخلاف رأی و منش مرحوم سیّد عبدالهادی مسأله را انجام دادند. مرحوم آقا سیّد عبدالهادی وقتی که مطلّع شدند هر دوی آنها را تا آخر عمرشان از خانه بیرون کردند و اجازه ندادند به بیت ایشان رفت و آمد نمایند.

مرحوم آقا بارها می‌فرمودند: پس از رحلت مرحوم آقا سیّد عبدالهادی شیرازی من دیگر کسی را به مرجعی برای تقلید ارجاع ندادم. (معلّق)