مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ١٥٣ - عباراتی از عبد الله قطب که دلیل بر تشیّع اوست

آفتاب وجود أهل صفا

آن إمام اُمَم ولیّ خدا

آن امامی که قائم است الحقّ

زو زمین و زمان أرضُ سَما

ذات او هست واجب العِصمة

او منزّه ز کفر و شرک و ریا

عالم وحدت است، مسکن او

او برون از صفات ما و شما

ره روان طالبند، او مطلوب

عارفان صامتُ و علی گویا

سرّ او دیده سیّد المُرسَل

در شب قدر و در مقامِ دَنا

از علیّ می‌شنید نطق علیّ

بُد علیّ جز علیّ نبود آنجا

ما همه ذرّه‌ایم و او خورشید

ما همه قطره‌ایم و او دریا

بی ولای علّی به حقّ خدا

ننهد در بهشت، آدم پا

گر نهد بال و پر فرو ریزد

جبرئیل امین به حق خدا

مؤمنان جمله رو به او دارند

کو إمام است هادِی أوْلَی

بنده قنبرش به جان می‌باش

تا برندت به جنّت المأوی

شمس تبریز بنده از جان شد

جان فدا کرد نیز مولانا[١]