مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٣٤٣ - نام&#١٧٢٨ یکی از شاگردان حضرت آقای حدّاد به مرحوم علاّمه طهرانی رضوان الله علیهما

بعد از مفارقت جناب‌عالی و آمدن به عراق خستگی عجیب به بنده رخ داد، نظیر همان حالی که به جناب‌عالی در سال‌های گذشته رخ داده بود؛ ولی چون سرکار این جانب رفقائی داشتید برای شما کار می‌کردند زود رفع خستگی شد، ولی بنده دلسوز ندارم، ‌لذا خستگی باقیست.

نامه‌ای از سرکار رسید از زیارت آن مسرور؛ ناله کرده بودید که غریب و تنها هستم، مثال بنده و جناب‌عالی مثال آن دو برادری که سر یک سفره می‌باشند، برادر بزرگ غذاهای لذیذ و میوه‌های گوناگون میل می‌کند و پوست‌ها را در مقابل برادر کوچک می‌گذارد و می‌گوید: من در زحمت می‌باشم و غذای من چنین است، در صورتی که برادر کوچک می‌بیند و می‌داند. این را از خود نمی‌گویم، شاهدی می‌خواستم، پدر را شاهد گرفتم و نالۀ جناب‌عالی را خدمت ایشان عرضه داشتم،