مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٩٥ - شاگردی مرحوم استاد مطهری رضوان الله علیه نزد مرحوم علاّمه طهرانی قدس الله رَمْسَه

سرپرست لایق.

٤٧ـ استحباب خواندن رسول الله و أمیرالمؤمنین و ائمّه علیهمالسّلام را به لقب و کنیه، و کراهت خواندن به اسم مثل: حضرت «محمّد» و حضرت «علی» و حضرت «حسین».

٤٨ـ باید مردم را به اسامی و یا القاب خواند؛ خواندن به نام فامیل که امروزه علامت احترام می‌شمرند بلاوجه است. به طلاّب باید «سیّد» و «میرزا» و«شیخ» گفت.[١]

[شاگردی مرحوم استاد مطهری رضوان الله علیه نزد مرحوم علاّمه طهرانی قدس الله رَمْسَه]

مجلّۀ حوزه صفحۀ ٢٦:

استاد: مرحوم مطهّری مرد متدیّن و متعبّدی بود، مخصوصاً این اواخر سیر و سلوک عرفانی هم داشت، اذکاری را بین الطّلوعین ملتزم بود، عارفی او را راهنمایی کرده بود.[٢]

خیلی آقا‌منش و با عزّت بود، حاضر نبود زیر بار ذلّت برود؛ با این همه، آنچه سرّ موفّقیت او به شمار می‌آید ـبه نظر منـ نظم فکری ایشان بود، این خیلی مهم

[١]ـ جنگ ٦، ص ٣٢ الی ٣٨.

[٢]ـ این عارف صاحب این مکتوبات شریف آیة الله العظمی علاّمه حاج سیّد محمّد حسین حسینی طهرانی ـ قدّس الله نفسه الزّکیّة ـ بوده‌اند، که مرحوم مطهری توسط خوابی که از امام حسین علیه السّلام می‌بینند و چند مرتبه تکرار می‌شود، مأمور به تبعیّت از ایشان می‌شوند.

برای اطلاع بیشتر در این مورد به کتاب سیری در زندگانی استاد مطهری، چاپ اول، صفحه ٥٥، و چاپ هفتم، صفحه ٨٥ تا ٨٧، طبع انتشارات صدرا، و به ماهنامۀ شاهد یاران، دوره جدید، شماره ٥ و ٦، فروردین و اردیبهشت ١٣٨٥ ه‌ . ش، و یادواره سالروز عروج شهید مطهری، ص ١٥ و ١٦ مراجعه شود. (معلّق)