مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٣٣١ - نامه حضرت علاّمه به بعضی از اقارب در مرافعات خانوادگی

شوهر دور می‌داشتند، دیگر این وفاء و صمیمیّت با شوهر تبدیل به سردی و بی‌اعتنائی می‌شد و منزل پدر محل مراجعه شکایت و شکوه و خدای ناکرده نزاع و غیبت و معاصی دیگر می‌شد و دیگر سنگ بر روی سنگ باقی نمی‌ماند، و امور طوری دیگر بود؛ رحم الله الماضین منّا و من سَلَفَ منّا بمحمّد و آله.

برای رفع اختلافات بین این دو رحم مراجعه به بنده و ارسال نامه اثری ندارد؛ چون من همینطور که قبلاً هم کموبیش پیشبینی کرده بودم، قادر بر التیام و شنیدن سخن از جوانب و گلایه‌ها نیستم، بالأخص با کسالت و پیری و دوری؛ شما بحمد الله و المنّه پدر برای هر دو هستید و .... را مانند فرزند خود بدانید و از قضاوت یک‌جانبه بپرهیزید! و از شور و احساس قدری به آرامش و صبر متوجّه شوید! و بدانید که همیشه نزاع و جدال بدون پایه و بدون مدرک و بدون اساس صورت نمی‌گیرد؛ زن در خانواده، تابع و مطیع مرد است؛ این حکم خداست و این حکم قرآن است؛ اگر أحیاناً بخواهد فرمانده گردد این نشوز است! یعنی بلند منشی و از جای خود تغییر موضع دادن؛ آیۀ شریفۀ (الرِّجَالُ قَوَّامُونَ عَلَى النِّسَاءِ)[١] تا آخر، در این مورد نازل شده است.

رسالۀ بدیعه تألیف حقیر را ملاحظه و مطالعه فرموده‌اید؟! عبادت تنها نماز و روزه و حجّ نیست؛ إقرار و اعتراف به احکام خدا گرچه بر علیه تمایلات و خواهش‌های نفسانی باشد از اعظم عبادات است! (يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا كُونُوا قَوَّامِينَ لِلَّهِ شُهَدَاءَ بِالْقِسْطِ وَلَا يَجْرِمَنَّكُمْ شَنَآنُ قَوْمٍ عَلَى أَلَّا تَعْدِلُوا اعْدِلُوا هُوَ أَقْرَبُ لِلتَّقْوَى وَاتَّقُوا اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ خَبِيرٌ بِمَا تَعْمَلُونَ).[٢]

پدر و مادر که پسر و یا دختر خود را به ازدواج می‌دهند باید مصلحت خود

[١]ـ سوره النّسآء (٤) صدر آیه ٣٤.

[٢]ـ سوره المآئدة (٥) آیه ٨.