مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٢٩٩ - خوش آنکه دلش ز ذکر پر نور شود
مَن کانَ یُؤمِنُ باللهِ و الیَومِ الآخِرِ فلا یُؤذِی جارَهُ و مَن کانَ یُؤمِنُ باللهِ و الیَومِ الآخِرِ فَلیُکرِم ضَیفَهُ و مَن کانَ یُؤمِنُ باللهِ و الیَومِ الآخِرِ فَلیَقُل خَیرًا و إلاّ فلیَسکُت.[١]
و نیز روایتی نقل کردند که:
کُن عالِمًا أو مُتَعَلِّمًا أو مُحِبًّا فلا تَکُن رابعًا فَتَهلِکَ[٢].[٣]
[خوش آنکه دلش ز ذکر پر نور شود]
جناب محترم آقای حاج سیّد علی حجّت هاشمی، نوادۀ دختری (سبط) مرحوم حاج شیخ حسنعلی نخودکی اصفهانی، که از معاریف در قسمت دعا و علوم غریبه و ریاضت بودهاند از مرحوم جدّ مادری خود (حاج شیخ) چند بیت شعر نقل کردهاند:
|
خوش آنکه دلش ز ذکر پر نور شود |
از پرتو ذکر، نفس مقهور شود |
|
|
اندیشه کثرت از میان برخیزد |
ذاکر همه ذکر و ذکر مذکور شود |
و دیگر آنکه:
|
گر نبودی فاطمه بی زوج بود |
بحر وحدت، ساکن و بی موج بود |
|
|
گر نبودی عقدهها نگشوده بود |
کوکب ذوالعزمها بی اوج بود |
و دیگر آنکه:
|
ولَمْ یَکُنْ ألَذُّ فی الشَّبابِ |
کالسَّهَرِ و العینُ کالسَّحابِ |
|
|
یَبکِی مِنَ الشَّوقِ إلی اللّقاءِ |
یَمشـِی مِنَ المَثا إلی الفَناءِ[٤] |
[١]ـ الکافی، ج ٢، ص ٦٦٧؛ مستدرک الوسائل، ج ١٦، ص ٢٥٩ با اندکی اختلاف.
[٢]ـ بحارالأنوار، ج ٦٦، ص ٢٤٧.
[٣]ـ جنگ ٥، ص ١٦٢.
[٤]ـ جنگ ١٤، ص ١٦.