مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٢٣١ - ابیاتی از کتاب

سرای توبه که دی کرده بودمش معمور

به یک کرشمه ساقی ببین خراب امشب

مگر خیال توام از جهان نظر بندد

وگرنه بی تو ندارم به دیده خواب امشب

ما عاشقان مستیم افتاده در خرابات

با ما سخن مگویید از زرق و شید و طامات

چندان شدیم سرمست از جام عشق جانان

کز خود نمی‌شناسیم تسبیح از تحیّات

ای زن صفت، ز غفلت خواب و خیال تا کی؟

مردانه‌وار بگذر، زین خواب و این خیالات

از کشف و از کرامات، بیهوده چند لافی

حیض الرّجال آمد این کشف و این کرامات

ای زاهد فسرده، دم در دهان فروکش

از بی‌نشان چه گوئی ناکرده طی‌ّ، مقامات

تا با خودی تو هرگز دیدار حقّ نبینی

و آن دم که بیخود آئی با حقّ کنی ملاقات

تنها نه اندر این بزم نور علی است سرمست

از جام وحدت حقّ مستند جمله ذرّات

هرکه درو فراق یارش نیست

در حریم وصال بارش نیست

زاهد ار عیب باده نوشان کرد

خبر از سِرِّ کردگارش نیست

یار اگر بایدت ز غیر منال

نیست هرگز گلی که خارش نیست