شرح و تفسیر دعای افتتاح - ایزدی، عباس - الصفحة ٢١٧ - ملك&#١٧٢٨ عصمت

آيه، قرآن مجيد باشد كه به نظر ما بعيد نيست. مخصوصا كه در آخر آيه از آن به نور تعبير شده است.

ملكۀ عصمت

حاصل بحثهاى ويژگى ملكۀ عصمت گذشته اين شد كه عصمت نوعى علم راسخ و ريشه‌دار است كه مانع از معصيت مى‌شود و مانند ساير خلقها و صفات پسنديده است. مانند كسى كه سخاوت خلق و خوى او شده و بدون گفتن و تشويق و دعاى خير بذل و بخشش مى‌كند و هرجا لازم ديد خودش انفاق و احسان مى‌نمايد بخلاف كسى‌كه سخاوت‌پيشه نيست و در احسان و صدقه احتياج به گفتن و تذكر ديگران دارد و بايد او را دعا كنيم كه مثلا صد در دنيا هزار در آخرت خداوند به تو مى‌دهد و قبرت را روشن مى‌كند و...، تا كمى كمك كند. انسان سخىّ از روى علم و آگاهى، به مقتضاى طبع خود سخاوت و بخشش مى‌كند منتهى صفت سخاوت يك علم بسيط است كه كثرت ندارد و تمام موارد تفصيلى كه شخص در آنجاها جود و بخشش مى‌كند، از آن نشأت مى‌گيرد و تمام ملكات اخلاقى از اين قبيل‌اند. عصمت هم اينگونه است، علم بسيط است منتهى در ملكات ديگر مثل عدالت، تقوى و عفت تصور اينكه يك وقتى اگر مقتضيات خلاف اين ملكه قوى شد، آن ملكه مغلوب واقع شود هست برخلاف ملكۀ عصمت.

مثلا كسى‌كه عفت دارد و مى‌گوئيم عفيف و پاكدامن است و