شرح و تفسیر دعای افتتاح
(١)
زندگينامه آيت اللّه ايزدى قدّس سرّه
١٣ ص
(٢)
هجرت به قم و امرار معاش و اداره زندگى
١٤ ص
(٣)
مراحل تحصيل، اساتيد، موفقيتها و مصاحبت با بزرگان
١٥ ص
(٤)
بازگشت به نجفآباد، سير عملى و فعاليتهاى اجتماعى
١٨ ص
(٥)
فعاليتهاى انقلابى و مبارزات سياسى تا پيروزى انقلاب
٢٠ ص
(٦)
فعاليتهاى پس از انقلاب
٢٥ ص
(٧)
آيت اللّه ايزدى در كلام بزرگان
٢٩ ص
(٨)
پيشگفتار
٣٣ ص
(٩)
حمد و ثنا
٣٧ ص
(١٠)
حمد حقيقى
٣٩ ص
(١١)
عقيده معتزله در صفات ثبوتيه
٤١ ص
(١٢)
حمد را از خدا بياموزيم
٤٣ ص
(١٣)
لطف و احسان خداوند
٤٤ ص
(١٤)
نقش «واو» استيناف
٤٥ ص
(١٥)
مجازات و درس عبرت
٤٦ ص
(١٦)
حقيقت رحمت و غضب
٤٨ ص
(١٧)
نظر متكلمين در رحمت و غضب خدا
٤٩ ص
(١٨)
عقيدۀ حكما در رحمت و غضب
٥٠ ص
(١٩)
رحمت و غضب، كمال وجودى
٥٣ ص
(٢٠)
كلّى متواطى و مشكّك
٥٥ ص
(٢١)
رحمت و نقمت
٥٧ ص
(٢٢)
لطف خداوند
٥٩ ص
(٢٣)
خوف از خدا و عوامل خوف
٦٠ ص
(٢٤)
اذن و اباحه
٦٥ ص
(٢٥)
اذن تشريعى
٦٦ ص
(٢٦)
اذن تكوينى
٦٧ ص
(٢٧)
لطف خدا در دعا
٦٩ ص
(٢٨)
قرب حق
٧١ ص
(٢٩)
اهميت دعا
٧٤ ص
(٣٠)
حقيقت دعا
٧٦ ص
(٣١)
عبوديت و بندگى تكوينى
٧٩ ص
(٣٢)
قوّۀ مولّده
٨٠ ص
(٣٣)
عقيدۀ مسيحيان
٨٢ ص
(٣٤)
عبوديت رفتارى
٨٤ ص
(٣٥)
عبوديت و عبادت رسمى
٨٦ ص
(٣٦)
خلاصه
٨٦ ص
(٣٧)
اجابت دعا از راه اسباب طبيعى
٨٧ ص
(٣٨)
امور خارق العاده
٨٨ ص
(٣٩)
ناديده گرفتن راههاى طبيعى
٨٩ ص
(٤٠)
الهام دعا
٩٠ ص
(٤١)
معجزات و كرامات
٩٢ ص
(٤٢)
آيا دعا دخالت در كار خداست؟
٩٤ ص
(٤٣)
قابليت و دعا، شرط افاضه
٩٥ ص
(٤٤)
دعا و قضا و قدر
٩٧ ص
(٤٥)
دعا سبب معنوى
٩٨ ص
(٤٦)
بىشريك و بىفرزند
١٠١ ص
(٤٧)
حقيقت خلقت
١٠٢ ص
(٤٨)
نفى شريك
١٠٤ ص
(٤٩)
مراتب توحيد و شرك
١٠٥ ص
(٥٠)
توحيد ذات
١٠٦ ص
(٥١)
توحيد در صفات
١٠٦ ص
(٥٢)
توحيد در عبادت
١٠٧ ص
(٥٣)
توحيد در افعال (الوهيّت)
١٠٨ ص
(٥٤)
ملك و ملك حقيقى و اعتبارى
١٠٩ ص
(٥٥)
ملك حقيقى و اعتبارى
١١٠ ص
(٥٦)
ملك حقيقى و اعتبارى
١١٢ ص
(٥٧)
فرمانرواى حقيقى
١١٣ ص
(٥٨)
فرمانروايى بدون ضدّ
١١٤ ص
(٥٩)
تزاحم در عالم تكوين
١١٧ ص
(٦٠)
تزاحم در عالم تشريع
١١٨ ص
(٦١)
وحدت حقيقى عالم
١٢٠ ص
(٦٢)
نسبى بودن شرّ
١٢٢ ص
(٦٣)
گنجينههاى جود و كرم و افزايش آن
١٢٧ ص
(٦٤)
صورت صناعى و طبيعى
١٣٠ ص
(٦٥)
امكان استعدادى و ذاتى
١٣١ ص
(٦٦)
قابليت مادّه و افاضۀ حق
١٣٣ ص
(٦٧)
دعا به زبان حال و قال
١٣٥ ص
(٦٨)
فضل و عطاى دائمى
١٣٦ ص
(٦٩)
هبه و عزّت
١٣٩ ص
(٧٠)
هدفدارى عالم و نظام خلقت
١٤٠ ص
(٧١)
قواى جسمانى و روحانى
١٤٢ ص
(٧٢)
خستگى و سختى براى خداوند محال است
١٤٤ ص
(٧٣)
الطاف الهى باعث طمع در رحمت
١٤٦ ص
(٧٤)
مصلحت در تأخير اجابت دعا
١٤٨ ص
(٧٥)
ملك و پادشاهى
١٥١ ص
(٧٦)
ربّ و تربيت
١٥٤ ص
(٧٧)
ستايش خدا
١٥٥ ص
(٧٨)
قرب و بعد رتبى
١٥٦ ص
(٧٩)
احاطۀ خداوند
١٥٨ ص
(٨٠)
مراتب نفس
١٥٩ ص
(٨١)
شهود خداوند به رازهاى پنهان و امور جزئى
١٦١ ص
(٨٢)
مراتب علم خدا يا كتاب مبين
١٦٣ ص
(٨٣)
بىشريك و بىنياز از پشتيبان
١٦٤ ص
(٨٤)
قدرت خداوند
١٦٧ ص
(٨٥)
شكر موهبتهاى الهى
١٦٨ ص
(٨٦)
رفعت مستضعفان و شكستن مستكبران
١٧٠ ص
(٨٧)
خضوع و تسبيح موجودات
١٧٢ ص
(٨٨)
تسبيح ذاتى و علم و حيات موجودات
١٧٤ ص
(٨٩)
ستايش بر هدايت
١٧٩ ص
(٩٠)
صلوات خدا و ملائكه و تكامل بعد از مرگ
١٨١ ص
(٩١)
عبوديت زيربناى ساير مقامات
١٨٤ ص
(٩٢)
فرق نبى و رسول
١٨٦ ص
(٩٣)
عبوديت زيربناى امامت
١٩١ ص
(٩٤)
پيامبر امين و صفىّ
١٩٢ ص
(٩٥)
حافظ سرّ و مبلّغ رسالات
١٩٤ ص
(٩٦)
عقد اخوّت
١٩٥ ص
(٩٧)
اتمام حجت و قدرت تكليف
١٩٧ ص
(٩٨)
وظايف مهم پيامبران
١٩٩ ص
(٩٩)
شأن نزول آيه قضاوت
٢٠١ ص
(١٠٠)
امامت و خلافت چه منصبى است؟
٢٠٣ ص
(١٠١)
امامت و ولايت فقيه
٢٠٦ ص
(١٠٢)
مقام عصمت
٢٠٩ ص
(١٠٣)
مراحل عصمت
٢١١ ص
(١٠٤)
عصمت در حفظ و ابلاغ وحى
٢١١ ص
(١٠٥)
عصمت در اعمال و اعتقادات
٢١٢ ص
(١٠٦)
عصمت و عدالت
٢١٣ ص
(١٠٧)
عصمت نوعى علم است
٢١٤ ص
(١٠٨)
تأييد روح القدس
٢١٦ ص
(١٠٩)
ملكۀ عصمت
٢١٧ ص
(١١٠)
عصمت يوسف عليه السّلام
٢١٨ ص
(١١١)
عصمت حضرت فاطمه و ائمه
٢٢٣ ص
(١١٢)
انتظار فرج و ظهور دولت كريمه
٢٢٥ ص
(١١٣)
دين خالص با ظهور مهدى (عج)
٢٣٠ ص
(١١٤)
درخواست دولت كريمه
٢٣٣ ص
(١١٥)
جامعۀ خوب و بد، معيارها و پيامدها
٢٣٤ ص
(١١٦)
بهترين امّت در سايۀ بهترين آيين
٢٣٦ ص
(١١٧)
درخواست نجات امّت در سايۀ دولت كريمه
٢٣٩ ص
(١١٨)
عطا به قدر اشتها
٢٤٠ ص
(١١٩)
هدايت و پيروزى
٢٤٢ ص
(١٢٠)
استجابت دعاى جمعى و آمين
٢٤٤ ص
(١٢١)
آخرين سخن و درخواست
٢٤٥ ص
(١٢٢)
لطف و فيض امام عليه السّلام در همۀ احوال
٢٤٥ ص
 
٢ ص
٣ ص
٤ ص
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص
٢١٧ ص
٢١٨ ص
٢١٩ ص
٢٢٠ ص
٢٢١ ص
٢٢٢ ص
٢٢٣ ص
٢٢٤ ص
٢٢٥ ص
٢٢٦ ص
٢٢٧ ص
٢٢٨ ص
٢٢٩ ص
٢٣٠ ص
٢٣١ ص
٢٣٢ ص
٢٣٣ ص
٢٣٤ ص
٢٣٥ ص
٢٣٦ ص
٢٣٧ ص
٢٣٨ ص
٢٣٩ ص
٢٤٠ ص
٢٤١ ص
٢٤٢ ص
٢٤٣ ص
٢٤٤ ص
٢٤٥ ص
٢٤٦ ص
٢٤٧ ص
٢٤٨ ص
٢٤٩ ص
٢٥٠ ص
٢٥١ ص
٢٥٢ ص
٢٥٣ ص
٢٥٤ ص
٢٥٥ ص
٢٥٦ ص
٢٥٧ ص
٢٥٨ ص
٢٥٩ ص
٢٦٠ ص
٢٦١ ص
٢٦٢ ص
٢٦٣ ص
٢٦٤ ص

شرح و تفسیر دعای افتتاح - ایزدی، عباس - الصفحة ١٨٧ - فرق نبى و رسول

است قرآن مى‌فرمايد: رُسُلاً مُبَشِّرِينَ وَ مُنْذِرِينَ‌[١]، (خداوند مبعوث كرد پيامبران را درحالى‌كه پيامبرانى بشارت‌دهنده و بيم دهنده بودند). رسل جمع رسول است. مشهور مفسّرين معمولا مى‌گويند رسول اخص از نبى است رسول آن نبيّى است كه علاوه بر نبوّت رسالت هم دارد و بقول ما قاصدى مى‌كند يعنى به او پيغام داده شده است كه به مردم ابلاغ كند و ممكن است يك پيامبرى نبى باشد يعنى خبر به او رسيده ولى به او رسالت داده نشده است و به اصطلاح اهل منطق، نسبت بين نبى و رسول از جهت مفهوم، عموم و خصوص مطلق است. يعنى نبى اعمّ از رسول است از جهت مفهوم.

مانند مفهوم حيوان و انسان به‌طورى‌كه هر رسول نبى هست ولى هر نبى‌اى رسول نيست مفهوم نبى اعم است يعنى نبى ممكن است رسول هم باشد و ممكن است نباشد. خلاصه نزد علماى تفسير معروف شده رسول كسى است كه مبعوث شده و مأمور به تبليغ هم شده باشد و نبى آن كسى است كه مبعوث شده باشد چه مأمور به تبليغ هم شده باشد يا خير.

ولى در تفسير الميزان مرحوم علامه طباطبايى نظرشان اين است كه رسالت يك سمت اضافه بر نبوّت است. مى‌فرمايد همه پيامبران نبى بودند بدين‌معنى كه خبرهاى غيبى را از خدا گرفتند و به مردم در هر محدوده‌اى نبوت داشتند ابلاغ مى‌كردند چه نبىّ را به معنى مفعول


[١]- نساء، ١٦٥