شرح و تفسیر دعای افتتاح - ایزدی، عباس - الصفحة ١٤ - هجرت به قم و امرار معاش و اداره زندگى

هجرت به قم و امرار معاش و اداره زندگى

جوان ١٨ ساله‌اى كه از خانواده خويش هيچ‌گونه حمايت مادى نمى‌ديد، در جو اختناق رضاخانى، زمانى كه روحانيت مورد شديدترين تحقيرها و بى‌حرمتى‌ها قرار داشت، تنها به حوزه علميه قم وارد مى‌شود. در اين زمان جنگ جهانى دوم شروع مى‌شود و آثار آن در اين كشور با اشغال نظامى كه نتيجه‌اش فقر روزافزون فقرا و قحطى و عدم امكانات بود، نمودار مى‌شود و استاد فقيد آيت اللّه ايزدى در مدرسه حاج ملا صادق قم، در حجره‌اى محقر و ساده، سال‌ها بدين نحو زندگى مى‌كرد.

دوران اقامت ايشان در قم از سال ١٣١٩ تا ١٣٣٨ يعنى حدود ٢٠ سال در حوزه علميه قم، همراه با فقر مادى و عدم وجود امكانات لازم اما علاقه و عشقى فراوان و استعدادى وافر و اخلاصى خاص گذشت. وضع مالى وخيم و فقر اقتصادى اين جوان ارزشمند تا حدى بود كه در آن دوران سخت، از طريق روزه و نماز استيجارى و به سختى امرار معاش مى‌كردند. در مدت سكونت و تحصيل و تدريس بيست ساله ايشان در حوزه علميه قم، با اينكه ازدواج كرده بودند و خانواده‌شان در شهرستان بودند، در حجره زندگى مى‌كردند و خودشان مى‌فرمودند: «من در دوران زندگى، مخصوصا آن اوايل كه زود با از دست دادن مادر يتيم شدم، خيلى سختى ديدم و زندگى با كمك قالى‌بافى و زحمت خانواده اداره مى‌شد». بااين‌حال، ايشان در مصرف بيت المال خيلى حساس بودند و نوعا ميهمانى‌ها و