شرح و تفسیر دعای افتتاح - ایزدی، عباس - الصفحة ٨٤ - عبوديت رفتارى

همين الان هم ملازم آدمى و همه موجودات در زندگى دنياست و در آيه شريفه آمدن به حالت بندگى را مقيّد به قيامت نفرموده است.

بلكه درهرحال موجودات بندۀ خدا هستند.

عبوديت رفتارى

يك معناى ديگر از عبد و عبوديت اين است كه روش و رفتار انسان روى اين فلسفه باشد كه رفتار خود را براساس اين ديدگاه تنظيم كند كه: ما الهى هستيم و فلسفه و ديدمان اين است كه عالم را خدايى هست و ما مخلوق او هستيم و قيامت و زندگى بعد از مرگ در پيش است. آن‌وقت اگر بنده رفتارش را در زندگى براساس اين حقيقت استوار كند، اين مى‌شود عبوديت و بندگى در روش زندگى اما بعضى روششان مبتنى بر اين حقيقت نيست آنها با اينكه تكوينا عبد و بنده خدا هستند و وجودشان وابسته به وجود او است و بااين حال در مقام عمل، زىّ و روش بندگى ندارند.

مثالى را يادآور مى‌شوم؛ فرضا پدرى چند فرزند دارد بعضى كاملا به اين حقيقت ملتزم هستند و فراموش نمى‌كنند كه عنوان فرزندى دارند و بايد دستورات پدر را بپذيرند و هرچه را فرزند بودن اقتضا دارد بايد در عمل پذيرا باشند.

اما بعضى فرزندان ممكن است روششان بر اين حقيقت استوار نباشد و از اطاعت دستورات خيرخواهانه پدر خوددارى كنند. بندگى خدا هم اين‌چنين است بعضى افراد در زندگى و رفتارشان متوجّه اين حقيقت هستند كه ما بنده خداييم و بايد روش و رفتارمان مطابق با