شرح و تفسیر دعای افتتاح - ایزدی، عباس - الصفحة ٢٤١ - عطا به قدر اشتها

حدود سى سال پيش در كلاس اخلاق از امام خمينى (ره) پرسيديم به گفته قرآن، در بهشت براى هركس هرچه بخواهد هست و هرچه نفوس مايل باشند و چشمها از آن لذّت ببرد موجود است و قرآن مى‌فرمايد: فِيها ما تَشْتَهِيهِ اَلْأَنْفُسُ وَ تَلَذُّ اَلْأَعْيُنُ وَ أَنْتُمْ فِيها خالِدُونَ‌،[١] (در بهشت هرچه را دلها مى‌خواهد و چشمها از آن لذّت مى‌برد موجود است و شما (اهل ايمان) در آن هميشگى خواهيد بود). پس اگر بنا باشد پيامبر و على عليهما السّلام به بهشت بروند و ما هم به بهشت برويم و هرچه را بخواهيم و جانهايمان اشتهاى آن را داشته باشد، خداوند عطا كند، پس فرق ما با آنها چيست‌؟

حضرت امام جواب دادند تفاوت افراد در مقدار اشتهاست، درست است ما هرچه بخواهيم و پيامبر اكرم و ائمه عليهما السّلام هرچه بخواهند هست اما آنها چه مى‌خواهند و ما چه مى‌خواهيم‌؟ اينها خيلى تفاوت دارد.

يكى از دوستان مى‌گفت براى اينكه خانواده‌ام از ندارى خيلى ناراحت نباشند به آنها گفتم در حديث است «هركس در دنيا چيزى بخواهد و نداشته باشد خداوند در بهشت به او مى‌دهد.» خانواده‌ام در جواب گفت پس ما در بهشت يك دكّان پر از پارچه‌هاى قشنگ و زيبا داريم!

بلى يكى پارچه‌هاى رنگارنگ مى‌خواهد و يكى خانه و

[١]- زخرف، ٧١.