شرح و تفسیر دعای افتتاح - ایزدی، عباس - الصفحة ١٥٠ - مصلحت در تأخير اجابت دعا

قرآن مجيد مى‌فرمايد: لَوْ يُؤاخِذُ اَللّهُ اَلنّاسَ بِما كَسَبُوا ما تَرَكَ عَلى ظَهْرِها مِنْ دَابَّةٍ وَ لكِنْ يُؤَخِّرُهُمْ إِلى أَجَلٍ مُسَمًّى...[١]، (اگر بنا باشد خداوند مردم را به سبب كارهايشان مؤاخذه كند، هيچ جنبنده‌اى را روى زمين باقى نخواهد گذاشت ولى به لطف و كرمش آنها را تا زمان معينى تأخير مى‌اندازد.) اين هلاكت همه جنبندگان به خاطر زشتى گناهان است كه آثار سوئش همه را مى‌گيرد و آتش كه فراگير شد و اشتعال صورت گرفت، خشك و تر مى‌سوزد. گناه چنين اقتضائى دارد ولى لطف خداوند مانع از اين مى‌شود كه به زودى گناهان را كيفر دهد.

امام على عليه السّلام: «و لم يعاجلك بالعقوبة و لم يفضحك حيث الفضيحة بك اولى...»[٢]، فرزند عزيزم، (پروردگار مهربان به كيفر گناه تو شتاب نكرده و رسوايت ننموده آنجا كه شايسته رسوا شدن بودى). خداوند با گشودن باب توبه كه از ابواب رحمت الهى است، بنده را از بازگشت به رحمت خود نااميد نفرموده و به سبب گناه در سختى و تنگنا قرار نداده است. مولاى كريمى كه خطا و گناه بندگان از صبر و حلم او نمى‌كاهد و به زودى درصدد انتقام برنمى‌آيد.

متن دعا: «يا ربّ انّك تدعونى فاولّى عنك و تتحبّب الىّ فاتبغّض اليك و تتودّد الىّ فلا اقبل منك كانّ لى التّطوّل عليك فلم يمنعك ذلك من الرّحمة لى و الإحسان إلىّ و التّفضّل علىّ بجودك و كرمك».

[١]- فاطر، ٤٥.

[٢]- نهج البلاغه نامه ٣١ فراز ٣٤.