شرح و تفسیر دعای افتتاح - ایزدی، عباس - الصفحة ١٩٦ - عقد اخوّت

«و حجّتك على خلقك»، (على؛ حجت تو (خدا) بر خلق مى‌باشد.)

همانطور كه انبياء «حجج اللّه على خلقه»، (حجتهاى خدا بر خلق او هستند).

على عليه السّلام هم اين مقام را دارد قرآن كريم مى‌فرمايد: رُسُلاً مُبَشِّرِينَ وَ مُنْذِرِينَ لِئَلاّ يَكُونَ لِلنّاسِ عَلَى اَللّهِ حُجَّةٌ بَعْدَ اَلرُّسُلِ‌[١]، (ما انبياء را فرستاديم كه مردم با بودن آنها ديگر حجتى بر عليه خدا نداشته باشند و بگويند: رَبَّنا لَوْ لا أَرْسَلْتَ إِلَيْنا رَسُولاً فَنَتَّبِعَ آياتِكَ‌،[٢] (پروردگارا چرا رسولى نفرستادى تا ما از آيات (نشانه‌هاى هدايت) تو پيروى كنيم). اين آيات دلالت دارد بر اينكه با آمدن انبياء مردم بر خدا حجت ندارند ولى خداوند بر آنها حجت دارد.

- قريش لازم بود و پيامبر ٣٠٠ نفر از مهاجرين و انصار را با يكديگر برادر كرد و وقتى كار اخوت به پايان رسيد ناگهان على با چشمان اشكبار عرض كرد اصحاب خود را با يكديگر برادر كرديد ولى عقد اخوت ميان من و ديگرى برقرار نكرديد در اين هنگام پيامبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم به على عليه السّلام فرمود: تو در دنيا و آخرت برادر من هستى. (فروغ ابديت ج ١، ص ٣٧٤).

[١]- نساء، ١٦٥.

[٢]- طه، ١٣٤.