شرح و تفسیر دعای افتتاح - ایزدی، عباس - الصفحة ١٩٨ - اتمام حجت و قدرت تكليف

در مورد اتمام حجت به وسيله رسولان مى‌فرمايد: وَ رُسُلاً قَدْ قَصَصْناهُمْ عَلَيْكَ مِنْ قَبْلُ وَ رُسُلاً لَمْ نَقْصُصْهُمْ عَلَيْكَ‌،[١] (پيامبرانى كه ذكر شد، رسولانى هستند كه سرگذشتشان را قبلا براى تو گفته‌ايم و رسولانى هم بوده‌اند كه داستانشان را براى تو نگفته‌ايم). بعد مى‌فرمايد: رُسُلاً مُبَشِّرِينَ وَ مُنْذِرِينَ لِئَلاّ يَكُونَ لِلنّاسِ عَلَى اَللّهِ حُجَّةٌ بَعْدَ اَلرُّسُلِ‌[٢]، (رسولانى را فرستاديم كه بشارت‌دهنده و بيم‌دهنده بودند براى اين كه بعد از آنها براى مردم عليه خداوند حجتى نباشد).

آنها آمدند تا مردم را به خوبيها و كارهاى پسنديده و اخلاق نيك و آثار دنيوى و اخروى اعمال نيك دعوت كنند و از عواقب كارهاى زشت بيم دهند تا بهانه نكنند كه چرا راهنما نفرستادى. قرآن: وَ لَوْ أَنّا أَهْلَكْناهُمْ بِعَذابٍ مِنْ قَبْلِهِ لَقالُوا رَبَّنا لَوْ لا أَرْسَلْتَ إِلَيْنا رَسُولاً فَنَتَّبِعَ آياتِكَ مِنْ قَبْلِ أَنْ نَذِلَّ وَ نَخْزى‌،[٣] (اگر ما آنان را پيش از آنكه قرآن نازل شود) با عذابى هلاك مى‌كرديم در قيامت مى‌گفتند: پروردگارا چرا پيامبرى براى ما نفرستادى تا از آيات تو پيروى كنيم پيش از آنكه ذليل و رسوا شويم).

[١]- نساء، ١٦٤.

[٢]- نساء، ١٦٥.

[٣]- طه، ١٣٤.