شرح و تفسیر دعای افتتاح - ایزدی، عباس - الصفحة ٨٠ - قوّ&#١٧٢٨ مولّده

پروردگار متعال فرزند داشتن را از خود نفى مى‌كند.

مى‌فرمايد: وَ قالُوا اِتَّخَذَ اَلرَّحْمنُ وَلَداً سُبْحانَهُ بَلْ عِبادٌ مُكْرَمُونَ لا يَسْبِقُونَهُ بِالْقَوْلِ وَ هُمْ بِأَمْرِهِ يَعْمَلُونَ‌[١]، (گفتند خدا براى خود فرزند اختيار كرده است «سبحانه» خداوند از اين معنى منزّه است بلكه حقيقت مطلب اين است كه ملائكه بندگان گرامى او هستند و موجوداتى نيستند كه با تولّد از خدا به وجود آمده باشند.)

قوّۀ مولّده

براى اين كه روشن شود خداوند توليد مثل ندارد، مقدارى دربارۀ قواى غاذيه، مولّده و منميه، صحبت مى‌كنيم.

از آنجايى‌كه اين سه قوه در تمامى نباتات و حيوانات وجود دارد مى‌گويند مولّدند و نمو و تغذيه دارند.

الف - قوۀ غاذيه (تغذيه‌كننده)

گياهان وقتى ريشه در زمين فرو مى‌برند آب و مواد معدنى موجود در زمين را به خود جذب مى‌كنند. اين است كه مواد را به يك نسبت معتدل تقسيم مى‌كند و به تنه، ساقه، برگ و شاخه مى‌رساند لذا در جوانب گياه رشد و نمو حاصل مى‌شود.

ب - قوۀ مولّده

گياه بعضى از اين مواد غذائى را نيز در بافت‌هاى ذخيره‌اى خود ذخيره مى‌كند. مقدارى از اين مواد در بعضى از گياهان به

[١]- انبياء، ٢٦، ٢٧.