شرح و تفسیر دعای افتتاح - ایزدی، عباس - الصفحة ١٨ - بازگشت به نجفآباد، سير عملى و فعاليتهاى اجتماعى

مى‌كردند و ما را عقيده بر اين است كه عاقبت فداى همين راه و انديشه شدند و به وصال حق رسيدند. آرى، يادش گرامى كه اين شعر را روزى در كلاس درس خواندند:

وعده وصل چون شود نزديك

آتش عشق شعله‌ور گردد

بازگشت به نجف‌آباد، سير عملى و فعاليت‌هاى اجتماعى

مرحوم آيت اللّه ايزدى در سال ١٣٣٨ بعد از قريب بيست سال تحصيل مؤثر و مفيد، با خلأى كه در نجف‌آباد احساس مى‌شد، به نجف‌آباد هجرت كرده و به فعاليت‌هاى علمى و اجتماعى و رشد و نمو افكار پرداختند، درحالى‌كه در همان ايام بسيارى از اساتيد و فضلا از جمله شهيد آيت اللّه مطهرى و آيت اللّه سبحانى بر اين نظر بودند كه ايشان با چنان استعداد و حافظه و سابقه درخشان بايد در محيط بزرگ‌ترى نظير قم و تهران و در محيطهاى علمى حوزه و دانشگاه به فعاليت بپردازند و محيطهاى كوچك و بدون امكانات در شأن ايشان نيست، ولى اخلاص و تواضع و بى‌ادّعايى اين مرد بزرگ، همراه با اين اعتقاد كه ما بايد به مردم سود برسانيم، ايشان را به نجف‌آباد كشاند تا راهنما و شريك غم و شادى مردم باشند.

ايشان با كمترين امكانات و تحمل سختى‌ها و مشكلات فراوان و تنها با عشق به اسلام و خدمت به مردم، در سخت‌ترين شرايط ستم‌شاهى كه تمام درها را به روى اهل فكر و نظر بسته بود، لحظه‌اى از ارشاد و هدايت مردم باز نايستادند و هرگز مقام والاى علمى