شرح و تفسیر دعای افتتاح - ایزدی، عباس - الصفحة ١٦٩ - شكر موهبتهاى الهى

عورة و انا اعصيه و يعظّم النّعمة علىّ فلا اجازيه».

ترجمه: ستايش مخصوص خدايى است كه هروقت ندايش كنم اجابت مى‌كند و مى‌پوشد بر من هر عيبى را با اينكه نافرمانى او مى‌كنم (خيره‌سر هستم) و نعمتهايش را بر من بزرگ مى‌دارد در عين حال شكرش را نمى‌گزارم.

سعدى:

از دست و زبان كه برآيد كز عهدۀ شكرش به درآيد

[١]متن دعا: «فكم[٢] من[٣] موهبة هنيئة قد اعطانى و عظيمة مخوفة قد كفانى.

ترجمه: چه بسيار موهبتها و بخششهاى گوارا كه خداوند به من عطا كرد و چه بسيار حادثه‌هاى بزرگ و ترسناك كه مرا از آنها كفايت كرده است.

كانّه خدا از دو لحاظ عطا دارد يكى اين كه به ما موهبتهاى گوارا عطا مى‌كند و ديگر اينكه بلاها را از ما دور مى‌كند.

متن دعا: «و بهجة مونقة قد ارانى فاثنى عليه حامدا و اذكره مسبّحا».

ترجمه: و چه بسيار شادمانيها و خوشبختيهاى شگفت‌انگيز را به من نماياند من هم او را ستايش مى‌كنم درحالى‌كه سپاسگزار او

[١]- گلستان سعدى، ديباچه.

[٢]- كلمۀ «كم» در اين جمله (اسميه) نقش خبر را دارد.

[٣]- كلمۀ من بعد از «كم» زائده است كه براى تأكيد مطلب آورده شده است.