شرح و تفسیر دعای افتتاح - ایزدی، عباس - الصفحة ١٨٥ - عبوديت زيربناى ساير مقامات

فرستادۀ توست).

عبوديت زيربناى ساير مقامات معنوى است. نقل است پيامبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم مى‌فرمودند: من از لقب «عبده» بهتر خوشم مى‌آيد تا رسوله. در تشهد نماز هم مى‌خوانيم: «اشهد انّ محمّدا عبده و رسوله» گواهى مى‌دهم محمد بنده و رسول خدا است. افتخار انسان به همان بندگى است و اساس تمام مقامات و مراتب كمال، عبوديّت است و پيامبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم اگر به رسالت و نبوت نايل شد و لقب نبى و رسول گرفت براى اين بود كه در مقامات بندگى به سرحد كمال رسيد آنوقت لايق شد كه به مقام قرب الهى برسد و حتى زيربناى عروج به معراج، بندگى حضرت بود و قرآن به اين معنى تصريح دارد. مى‌فرمايد:

سُبْحانَ اَلَّذِي أَسْرى بِعَبْدِهِ لَيْلاً مِنَ اَلْمَسْجِدِ اَلْحَرامِ إِلَى اَلْمَسْجِدِ اَلْأَقْصَى اَلَّذِي بارَكْنا حَوْلَهُ لِنُرِيَهُ مِنْ آياتِنا[١]، (منزه است خدائى كه بنده‌اش را شبانه از مسجد الحرام به مسجد الاقصى سير داد، مسجد الاقصى‌اى كه اطرافش را پرخير قرار داديم، تا برخى از آيات خود را به او نشان دهيم.)

خداوند مسئله معراج را در سوره نجم نيز ذكر فرموده و در آنجا هم اساس آن را بندگى پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله و سلّم قرار داده است مى‌فرمايد:

فَأَوْحى إِلى عَبْدِهِ ما أَوْحى‌، (خداوند وحى كرد در سفر معراج به بنده‌اش آن‌چه را وحى كرد (آنچه را هيچ‌كس درك نتواند كرد). معلوم

[١]- اسراء، ١