فصل سيّم و چهارم از اين خطبة در بيان بعثت حضرت رسالتماب صلوات اللّه و سلامه عليه و آله و اشاره بر فوايد بعثت است و ذكر نزول كتاب كريم و إشاره بر مناقب آن مى‌فرمايد:

پس بدرستى كه خداوند تعالى مبعوث فرمود محمّد بن عبد اللّه ٦ را با حقّ هنگامى كه نزديك شده از دنياى فانى بريده شدن آن، و اقبال كرده بود از آخرت مشرف بودن آن، و ظلمانى شده بود شكفتگى دنيا بعد از روشنائى آن، و بر پا ايستاده بود بأهل خود بغايت شدّت، و ناهموار شده بود از آن بساط آن، و نزديك شده بود از آن انقياد آن بزوال در انقطاع مدّت آن، و نزديكى علامتهاى فناى آن، و بريده شدن أهل آن، و گسيخته شدن حلقه آن، و تفرّق ريسمان آن، و اندراس علمهاى آن، و انكشاف قبايح آن، و كوتاهى درازى آن.

گردانيد او را حق تعالى كفايت كننده از براى رسالت خود، و كرامت از براى امّت او، و بهار از براى أهل زمان او، و سر بلندى بجهت اعوان او، و شرف مر ياران او را.

پس نازل فرمود بر آن بزرگوار كتاب عزيز خود را نورى كه خاموش نمى‌باشد چراغهاى آن، و چراغى كه نابود نمى‌گردد اشتعال آن، و دريائى كه درك نمى‌شود ته آن، و جاده واضحى كه ضلالت نمى‌افتد سالك آن، و شعائى كه تاريك نمى‌باشد روشنائى آن، و فرقانى كه خاموش نمى‌شود برهان و دليل آن، و بنيادى كه خراب نمى‌شود ركنهاى آن، و شفائى كه ترسيده نمى‌شود مرض‌هاى آن، و عزيزى كه مغلوب نمى‌باشد ناصران آن، و حقى كه خوار نمى‌باشد ياران آن.

پس آن كتاب معدن ايمان و وسط او است، و چشمهاى علم و درياهاى او است و باغهاى عدالت و گودالهاى آب او است، و پايهاى اسلام و بنيان او است، و بيابانهاى‌