آسمان و جهان (ترجمه کتاب السماء و العالم بحار الأنوارجلد 14) - علامه مجلسی - الصفحة ١٥٣ - اخبار باب
و نام خدا بردى و آن را كشت بخور و اگر در آب افتاد و جان داد مخور چون ندانى آبش كشته يا تيرت گويم: اين روايت آوردم با آنكه سندش عامى است براى آنكه عدى از خواص اصحاب امير المؤمنين ٧ بود و در غزواتش همراه او بود، فضل بن شاذان گفته: او از پيشتازانى است كه با امير المؤمنين رجوع كردند، و چون در منطوق و مفهوم احكام بسيارى دارد و فقهاء به بيشتر آنها فتوى دادند و اخبار بسيارى از طرق ما مؤيد آنست و در گذشته آنها را بيان كرديم.
٢٩- در شهاب: رسول خدا ٦ فرمود: هر كه دنبال شكار رود غفلت گيرد.
در ضوء: يعنى و اللَّه اعلم پيروى شكار و دل دادن بدو از عبادات واجبه باز ميدارد، و شك ندارد كه شكار شيفتگى و حرص و شهوت دارد و او را از همه مهمات وااندازد و از عبادات بگرداند، و رواست شكار كنايه از دنياپرستى باشد كه مى فرمايد هر كه بدنبال شكار كردن دنيا است غفلت دارد و خود را وقف كالاى دنيا كرده و آن را كار مهم خود ساخته و گويد بدنبال شكار ميدود.
در صحيفه رضا بسندش از جعفر ٧ كه به يك شكارچى گذر كرد و فرمود:
اى شكارچى بيشتر شكار تو چيست كه در دامت افتد؟ گفت: پرنده جوجهدار و گذشت كه ميفرمود: عيالدار هلاك است.
٣١- در قرب الاسناد- ٣٩-: بسندش از مسعدة بن زياد كه پرسش شد امام ششم ٧ از شكار سگان و بازها و تير فرمود: آنچه سگ آموخته شكار كند و بسم اللَّه گفته شده از آن بخور و گرچه آن را كشته و از آن خورده فرمود:
آنچه بشمشير و سگ و نشّاب و معراض زده شود مخور جز آنچه تذكيه شود و چنين است شكار باز و صقر و جز آنها از پرندهها مخور مگر آنچه از آن تذكيه شده بيان: قوله «و الرمي» در بيشتر نسخهها چنين است و گويا تصحيف است و بر فرض صحتش امام پاسخ آن را نداد و ممكن است رمى خوانده شود بر وزن غنى و آن ابريست كه بارانش درشت است و مقصود چيزيست كه بصاعقه درافتد و بفتح