آسمان و جهان (ترجمه کتاب السماء و العالم بحار الأنوارجلد 14) - علامه مجلسی - الصفحة ٨ - آيات قرآن مجيد
خطاب به بنى اسرائيل است و مقصود روزى آنها است از من و سلوى و چشمهها و ممكن است دليل عموم باشد بتوجيهى كه خالى از تكليف نيست «يا أَيُّهَا النَّاسُ كُلُوا مِمَّا فِي الْأَرْضِ» طبرسى- ره- در (١: ٢٥٣) تفسيرش گفته: از ابن عباس است كه اين آيه در باره ثقيف و خزاعه و بنى عامر بن صعصعة و بنى مدلج آمد كه زرع و چهار پا و بحيره و سائبه و وصيله را بر خود حرام كرده بودند و- قد- گفته: مردم در باره خوردنيها و سودها كه بر كسى زيانى ندارد اختلاف دارند برخى بحرمت رفتند و برخى باباحه كه سيد مرتضى- ره- آن را برگزيده برخى در حكم توقف كرده و هر دو را روا دانسته و اين آيه دليل بر اباحه است مگر در آنچه دليل منع دارد و آيه تاكيد حكم عقل است- پايان- مقصود از خوردن يا خصوص خوردنيست يا هر انتفاعى است كه بطور كلى خوردن تعبير مىشود، و حلال هر كار جائزيست چون مباح، و طيّب چند معنى دارد: نخست حلال شرعى، دوم پاك سوم بىزيان در تن و جان چهارم آنچه در طبع سالم لذت بخش است و نفرت ندارد پنجم آنچه زشتى منع آور ندارد، چنانچه از بيشتر استعمالاتش برآيد (كه آن را خواهى دانست) و خطاب بهمه مكلفان آدميزاده است و امر براى اباحه است و چون خوردنى حرام و حلال دارد با وصفى مورد حكم را بيان كرد كه فرموده «حلالا» و گفتهاند امر باعتبار قيدى كه آورده بمعنى وجوبست يعنى بايد حلال بخوريد نه حرام «طيباً» بمعنى همان حلال است و تأكيد است و گفتهاند يعنى لذت بخش در دنيا و آخرت، در كشاف و جوامع است كه يعنى پاك از هر شبهه و بعيد نيست مقصود از حلال آن باشد كه در ذات خود و احوال كلى خود معنى ندارد و مقصود از طيب خالى از همه جهات منع باشد (در اينجا يك بحث ادبى دارد كه ترجمه آن براى عموم سوم ندارد) و گفتند: از عمومات خطاب برآيد كه آنچه حلال است براى كفار و فساق هم حلال است و رواست بآنها داد جز آنچه را دليل بر حرمت باشد.
«دنبال گامهاى شيطان نرويد» و بوسوسه او حلال خدا را حرام نكنيد يا