آسمان و جهان (ترجمه کتاب السماء و العالم بحار الأنوارجلد 14) - علامه مجلسی - الصفحة ٦٦ - باب سوم در پرندهها و جانوران حلال و غير حلال
سماعه برآيد كه بجاى معده است براى آدمى چون از امام رضا ٧ روايت كرده كه بخور از پرندههاى خشكى هر كدام حوصله دارند و از پرندههاى آبى هر كدام چينهدان دارند مانند كبوتر نه چون معده آدمى.
و شهيد ثانى- قد- گفته صيصيه بكسر اولش انگشت زائديست در پشت پاى پرنده بجاى انگشت بزرگ آدميزاده چون خارك پاى او است و بخار هم صيصيه گويند- پايان- سپس بدان ميان اصحاب معروف است كه هر پرنده در حال پرواز صاف پروازيش بيش از پر زدنش باشد حرام است و اگر برابرند يا پر زدنش بيش است حرام نيست و برابر در اخبار ذكرى ندارد و شايد براى كميابى يا دشوارى تشخيص آنست ولى عموم آيات و روايات دليل حلالى است. و اين عقيده آنها هم معروف است كه اگر نه چينهدان دارد و نه حوصله و نه سيخك پا حرام است و هر كدام يكى از اينها را دارند حلال است و در اين قاعده كلى و در قاعده گذشته فرقى ميان پرنده خشكى و آبى نيست.
و شهيد ثانى- ره- آنجا كه محقق- ره- گفته: «هر كدام يكى از اينها را دارند حلالند تا نصى بر حرمت آن نباشد» گفته: باين قيد اشاره كرده كه اين نشانهها در پرندهايست كه حالش معلوم نيست، اما آنچه نص بر حرمت دارد وجود اين نشانهها اثرى ندارد، و ظاهر اينست كه در اين باره اختلافى نيست، و پرنده حرامى شناخته نيست كه يكى از اينها را داشته باشد و حلالى كه هيچ كدام را نداشته باشد ولى مصنف- ره- در اين باره پيروى از نص نموده كه امام رضا ٧ فرموده: كه با چينهدان و حوصله پرنده ناشناس كه پروازش معلوم نيست آزموده شوند و هر پرنده ناشناسى.
سپس گفته: دفّ پرنده جنباندن دو بال است در پرواز كه گويا با آنها به پهلوى خود ميزند، وصف پرواز بىحركت بالها است چنانچه مرغان شكارى دارند.