آسمان و جهان (ترجمه کتاب السماء و العالم بحار الأنوارجلد 14) - علامه مجلسی - الصفحة ١٧٩ - اخبار باب

كه بسا فرق باشد ميان دندان و ناخن پيوسته ببدن و جدا از آن از اين رو كه در صورت جدائى مانند ابزار برش ديگرند بخلاف پيوسته ببدن كه بريدن با آنها نام ذبح بخود نگيرد و بخوردن جاندار زنده ماند و تيكه كردن آن، و مايه تذكيه ذبح است و نهى در خبر را بر آن حمل بايد كرد براى جمع ميان اخبار، و شهيد در شرح منع از تذكيه با دندان و ناخن را مطلقا اقرب دانسته بحكم حديث گذشته و آن را با استخوان و جز دندان و ناخن جائز شمرده براى جمع ميان دو خبر ولى اعتراض باينكه در خبر منع علت عدم جواز ذبح با دندان را استخوان بودنش آورده بجا ميماند.

در روضه گفته: بر فرض جواز ذبح با دندان و ناخن آيا با برنده‌هاى ديگر جز آهن در يك درجه‌اند يا درجه آنها پس از برنده‌هاى ديگر است مطلقاً كه ضرورت در ضرورت باشد، مقتضاى استدلال بدو حديث همان احتمال نخست است كه با برنده‌هاى ديگر همدرجه‌اند، ولى در دروس جواز را مطلقا اقرب دانسته با نبودن برنده ديگر، و ظاهر وابستن جواز آنها را بر ضرورت در اينجا هم همين است، زيرا با وجود برنده ديگر ضرورتى در ميان نيست و اين اولى است، پايان.

گويم: فرق ميان دندان و ناخن پيوسته و جدا گويا از عامه گرفته شده و در كلام فقهاء شيعه نديدم گرچه راهى دارد.

اخبار باب‌

١- در قرب الاسناد- ٥١- بسندش تا على ٧ كه هر جاندار خانگى كه در چاه پرت شود و دسترسى بجاى نحرش نباشد آن را از هر جاى تنش توانند نحر كنند و بر آن نام خدا برند حلال است فرمود: از على ٧ پرسيدند از آنچه بر روى جاى نحرش پرت شد و بريده شود با گفتن نام خدا فرمود: باكى‌